Baba, Masal ve Vatan | Fatih Korkmaz | Şiir (Muhammed Münzevi)

Pişmanlıktan saçlarını Yolan ben olmayacağım Keşke diye efkarını Salan ben olmayacağım Değer veririm adama Olsa da dizinde yama Bir insanı derde gama Salan ben olmayacağım Fırsat geçerse elime Dostça uzanıp eline Düşkün olanın haline Gülen ben olmayacağım Oynansa bin türlü oyun Asildir kirlenmez soyum Çobanın önünde koyun Olan ben olmayacağım...

https://www.youtube.com/watch?v=TCYtHspE4dI

Eski kütüphanelerin o kendine has, tozla karışmış kâğıt kokusunda insanı sarsan bir şeyler vardır. Bu koku, sadece bir malzemenin bozulmaya yüz tutuşunu değil, yaşanmışlıkların sessiz fısıltısını taşır. Latinlerin o meşhur cümlesini hatırlayalım: “Habent sua fata libelli.” Türkçesi şudur; “Kitapların da kendi kaderleri vardır.” Bu cümle, ilk bakışta sadece bir nesnenin...

Bir tek seni sevdim sana tutuştum Hayallerde bile hep sana koştum Senin için yazdım çağladım taştım Bu gönül heybemi ben sana açtım. Hevesmi ki bilmem aşkın ateşi Akıl sır erdirmem bende bu işi Gönül tutuşunca parlar güneşi Bu gönül heybemi ben sana açtım. Nehir idi sevgim göl oldu sana Aşkı’mı...

https://www.youtube.com/watch?v=A60knLB7uok

Bazı insanları yaşadıkları olaylar, acılar ve kırılmalar bambaşka biri yapar. Buna gerçekten inanıyorum. Çünkü insan yaş aldıkça ister istemez değişir, dönüşür. Bazen bir noktada durup “Artık eski ben değilim.” deriz. Hayatta öyle anlar vardır ki geri dönüşü yoktur: Bir söz, bir bakış, bir kayıp ya da bir veda… Hepsi, fark...