Denizin kalbi, dikenli tel gibi gerilmiş,
Ufukta zincirli bir sabah bekliyor.
Her dalga, yasaklanmış bir ekmek kırıntısı,
Her rüzgâr, yoksulluğun bileğine bağlanmış düğüm.
Ama gemiler çıkar,
İnancın tahta kaburgalarına sığınarak.
Onlar, taşımaz sadece un ve ilaç,
Taşır:
İnsanın inadını,
Çocuğun gözlerindeki su damlasını,
Bir annenin kırılmayan duasını.
Sumud…
Bir kelime değil,
Küller içinden yeniden doğan nefes.
Yeryüzünün en sessiz çığlığı,
Engelleri yaran kararlılık.
Deniz diken olur, engel olur,
Ama direnç kanat takar teknelere.
Karanlık, üzerine çökerse gökyüzünün,
Bir mum yakılır
Bir filonun güvertesinde.
Çünkü Sumud,
Bazen sadece yaşamak demektir.
Bazen ufka bakıp,
“Bu yolun sonu Gazze’dir” diye
Susmadan yürümektir.
Kemal Yıldırım
