MEHMET SEBİH ALTUN
…
İnsanın hayatındaki en ağır kelimelerden biri “keşke”dir.
Keşke arasaydım.
Keşke gitseydim.
Keşke o sözü söylemeseydim.
Keşke anneme daha fazla zaman ayırsaydım.
Keşke babamla daha çok konuşsaydım.
Keşke arkadaşımı kırmasaydım.
Keşke özür dileseydim.
Keşke daha çok sevseydim.
Keşke daha az kızsaydım.
Keşke hayatı bu kadar ciddiye almasaydım.
İnsan çoğu zaman kaybettikten sonra anlıyor.
Bir insanın yanında olmasının ne kadar büyük bir nimet olduğunu…
Bir sofranın etrafında toplanmanın ne kadar kıymetli olduğunu…
Bir telefonun çalmasının, arayan kişinin varlığıyla ne kadar anlamlı olduğunu…
Bir dostun “Nasılsın?” demesinin bile bazen büyük bir servet olduğunu…
Fakat insan bunları çoğu zaman sahipken fark etmiyor.
Çünkü sahip olduklarını sonsuz sanıyor.
İşte yanılgı tam burada başlıyor.
Hiçbir şey sonsuz değil.
Ne insan…
Ne zaman…
Ne makam…
Ne para…
Ne gençlik…
Ne sağlık…
Ne de hayatın kendisi…
