SAÇLARIN

#OKUDUMBİTTİ . #TAHSİNYÜCEL . #KİMİMBEN Öncelikle böyle bir kitabı okumaktan müthiş bir haz duydum diyebilirim. Kitap bittikten sonra özellikle son zamanlarda, sokaktaki adamdan tutun da, gazetelerde, politikada, yazım edebiyatında Türkçenin ne kadar yanlış kullanıldığının ve kullandığımızın ayırdına varıyor insan. Tahsin Yücel kendi gençlik dönemlerinde Türkçenin daha dikkatli, daha naif kullanıldığına...

Küreselleşme çağına girdik. Zekasına değil hilekarlığına isyan ettiğim süper güç kolaylıkla küçük devletleri himayesine almakta… Bugün küçük devletlerin işgali ve lokma olmaları sadece bir başlangıç… Kafam bozuk küçük devletlere… Bana kalırsa küçük devletlerin yaşam hakları sisli camın arkasında kah bir kabusa dönüşecek, kah bir can çekişe. Bazen komedi, bazen dayanılmaz...

*iyi ki doğmuşum ve iyi ki sizleri tanımışım. Kocamustafapaşa’da bir apartman, apartmanın çatı katında rutubetli küçücük bir ev, evin oturma odasında eski bir divan, eski divanın üstünde ben. Daha çok küçüğüm ve yaralarımı sayacak kadar büyümemişim. Her akşam, uyumadan önce, annem bana yastığımı öptürüp “Ya Hızır, zor anımda yetiş, beni...

   Milattan önce antik çağın bir zaman diliminde; geniş ve ataerkil bir kartal ailesi yaşarmış. Atalarından kalma, katı, tavizsiz, esneklik payı olmayan kurallarla yaşamlarını sürdürmüşler hep. Fakat yeni gelen her nesil, kuralları kâh değiştirerek, kâh esneterek, kâh yolarak serçe kuşuna çevirmişler. Huzursuzluk, uyumsuzluk, dengesizlik ve adaletsizlik artık öyle bir noktaya...

Alınan nefese zam geliyorsa Elli, altmış, seksen versen ne olur Makyajlı veriler cep deliyorsa Okunu, yayını gersen ne olur Saatler değişti alışverişte Rağbet atıllara oldu yarışta Akşam pazarında en son kuruşta Sitem edenleri yersen ne olur Verilen, yaraya ilaç olmazken Pazara çıkınca file dolmazken Kaşık tencereye maya çalmazken Milleti sofrada...

Sen de gözlerine ağlamak öğret, Yığılıb kalmasın yaş yüreğinde. Çok büyük bir derttir ağlayamamak, Ona direnci yok taş yüreğin de. Akıt gözyaşınla derdi gözünden, Hazin taliine, kendine ağla. Utanma kimseden, bırak görsünler, Sakın ha! Yüzünü-gözünü bağla. Niye korkuyorsun? Bunda ne var ki?  Ağlamak zayıflık, güçsüzlük değil. Çocukken o kadar ağlamışız...