KENDİN İÇİN YOK OLMAK

Her çıplak kalışımda;

Sokaklarda yaşar, merhameti gözlerim.

Her kimsesiz yanışımda;

Bir kış gününe uğrar, kendimi izlerim.

Ne zaman ayaz yese gönlüm

Harflerden şiirler örer,

Sığınmak ne güzelmiş derim ! 

Ne zaman üşüse yüreğim

Sözcüklerden duygular giyer

Isınmak ne güzelmiş derim 

Kahroluyordum,

Başımı gökyüzüne  kaldırasım geldi,

Hem tanrı değil midir bizim gibi kâinatı da var eden.

Ne bileyim yaradanım Allah olmasına rağmen  üşütenim ayazdı!

O halde ilacım güneşti. 

Düşünüyordum, 

Güneşe seslendim yaz şu anlıma yazımı.

Üşüyordum,

Gönlümün secdesinin tam zamanıydı!

Dualarım rüzgara dokunmuş ki ayazı lanetliyordu. 

Ağlıyordum,

Can tatlıydı, dağılıyordu, mayası topraktı. 

Ellerimi kaldırdım, yaşamı ikiye böldüm;

Var oluş ve yok oluş.

Yalvarıyordum,

Allah’ım çıplak kalmış ve üşürken, beni sıcaklığımla hatırlat tüm bu cihana… 

Ruhum titredi, bir an da şah damarımda bir ses, alev gibi nefes.

Mikâil ensemde belirdi

Toprak ayak tabanlarımı gıdıkladı,

Ay yüzümü sevdi,

Yıldızlar  saçlarımı okşadı,

Kainat ateş aldı sanki başımın üstünde….

Gözlerimden çok yaş akmıştı lakin bu kadar içli değildi.

Duydum ya rab duydum!

Hediyeni aldım….

Şimdi herkes için var olabilirim.

Şimdi kendim için yok olabilirim.

Dil Aver Karagöz  (Gönle Giren Şair// Öksüz şiirlerin babası)

Tatlı düşler 

Düş’ü Alevli paltosuz şiirler