İlahi aşk büyüyor içimde.
Sessizce, kimseye meydan okumadan; bir çiçeğin güneşe dönmesi kadar doğal, bir duanın göğe yükselmesi kadar temiz.
Teslim oldum. İnsanlara değil, Rabbimin yazdığı kadere. Çünkü biliyorum; en güzel yollar, teslimiyetle yürünür.
Aklımda artık kirli düşüncelere yer yok. Kin yok, nefret yok, hesap yok.
Her köşesinde umut yeşeriyor, merhamet filizleniyor, iyilik çoğalıyor.
Ruhum, güzellikten başka hiçbir misafiri kabul etmiyor.
Kalbim. Değer verdiği insanları öyle derin saklıyor ki. Bir elin beş parmağını geçmeyecek kadar azlar belki. Ama sevgim, bir ömre yetecek kadar büyük. Çünkü sevdi mi eksiltmeden sever, vazgeçmeden sever, dualarına emanet ederek sever.
İçimde taşıdığım adalet, ilahi adalet kadar derin. Kimseye kötülük dilemiyorum. Biliyorum ki her gözyaşının bir vakti, her sabrın bir mükâfatı vardır.
Gözlerim artık kötülüğe kör. Dedikoduya, kibre, yalana, ihanete kapalı. Ama bir çocuğun gülüşüne, yaşlı bir çift elin duasına, bir çiçeğin açışına, denizin mavisine ve insanın içindeki iyiliğe sonuna kadar açık.
Sabahım güneşe âşık
Her doğan gün bana yeniden umut fısıldıyor. Akşamım aya ve yıldızlara sevdalı. Onlara bakarken Rabbimin sonsuz kudretini görüyor, şükretmeyi öğreniyorum.
Ve ömrüm. Ömrüm, sevdiklerime adanmış bir dua gibi. Varlıklarıyla güç bulduğum, yokluklarında bile sevgilerini içimde taşıdığım güzel insanlara ait.
Ben artık biliyorum. İnsan, dünyaya öfke biriktirmek için değil; sevgi bırakmak için gelir. Giderken arkasında mal değil, makam değil; güzel bir kalp, temiz bir iz ve hayır duası bırakabilirse, işte o zaman gerçekten yaşamış olur.
Rabbim. Kalbimdeki bu ilahi aşkı hiç eksiltme. Beni sevgiden ayırma, merhametten uzaklaştırma. Gözlerimi daima güzelliklere, gönlümü daima sana aç. Çünkü biliyorum. Sevgi sensin. Merhamet sensin. Adalet sensin. Ve sana teslim olan hiçbir yürek, asla karanlıkta kalmaz.
Işılay Kızılgöz
