Gökkuşağında Buluşmuş Renklerin Işıltısında

Kahve içiyorum. Hem de Türk kahvesi. Bu yaşıma kadar fal baktırmak amacıyla burnumu tıkayarak içtiğim bol şekerli kahveleri ve yanında suyu kafama dikme çabalarımı saymazsak. Üniversite yıllarımda Taksim’de bir kafede genç bir çocuk bakmıştı falıma. Hep gidiyordum. Burnumu tıkayıp kahveyi içmeye çalışıyordum. Fal baktırmaktı amacım. Sıramı da dört gözle beklerdim....

Eyvah! Yine manalı bir bakış, Yine gamzeli bir gülüş yanağında. Ve lütfettiğin şu hafif tebessüm… Nasıl da derinden dokunur bu yüreğe, En veremli zamanında… Şu dolu dolu bakışlar yok mu? Acaba yine neler yeşeriyor içinde? Dur! Sakın bozma! Elleme… Böyle, ne de güzel başladın söze. Ya bu nasıl da hoş...

https://www.youtube.com/watch?v=WVLSNpdF4tA&list=PLCFTQNSrZVBmw_WFY4_Gos_q_bXRm_rGr&index=1 https://www.youtube.com/watch?v=ZBqaYeueP-w&list=PLCFTQNSrZVBmw_WFY4_Gos_q_bXRm_rGr&index=3

Konuşamayan, yürüyemeyen yeğenimin camında gördüm ilk onu Minik ellere gölgesi düşüyordu Siyah bir hançer gibiydi, simsiyah *** Sonra da rastladım ona Kimsesizlerin yatağında Destek bekleyenlerin sofrasında Çaresizlerin boynundaydı *** Usulca yerleşiyordu ortama Suskunluğu fısıldıyordu kulaklara Merhaba diyordu açtığı yaralara Zehri veriyordu tüm organlara *** Yakınımdan gelmeseydi almazdım onu yüreğime Sır...

Büyük ustayı saygıyla anıyorum. Çok kanattı beni insanlığıma saplanan hayatın budağı sırtımı yaslamak için tek dağ tanırım sevgi dağı hayata tutunmak için tek bağ tanırım umut bağı kanat vuracağım tek hedef bilirim özgürlük çağı artvinde hayata merhaba demiş dünyalı bir şairim Nazım Hikmet’in Çırağı kamilaydemir.com #NazımHikmet Kamil Aydemir

(Kaybolan Kız Çocuklarına) Bir sokak lambasının altında kaldı son gülüşün, Bir oyuncak bebek hâlâ seni bekliyor kapının önünde. Adını fısıldıyor rüzgar — Kırık duvarların arasından, Bir annenin uykusuz duasına karışarak. *** Küçüktün… Dünyanın karanlığı sana hiç anlatılmamıştı, Kır çiçekleri toplamak kadar saf bir düşle yürüdün, Ama gölgeler, masalların bile karanlığından...