Biz Üç Fidandık

Ant İçtimBil ki senden önce sararmış solmuş kurumaya yüz tutmuş çiçektimGelişinle yeniden yeşerdim rengarenk muhteşem bir bahara erdimSen de beni sevince kalmadı gamım tasam kederim bir tek derdimHer sabah bahçelerden çiçekler topladım geçeceğin yollara serdimSenin aşkınla her zaman her yerde göğsümü gururla onurla gerdimSen sevgi olsaydın ben seni gönül bağıma...

Sonra, gün oluyor, bu sevdiğimiz insanların arasından gidenler oluyor. Kimi küsüyor, kimi kırılıyor, sıkılıyor, yalnız kalmak istiyor ya da… ya da ölüm denilen bilinmeze doğru, dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkıyor. Nasıl görmezden, bilmezden, duymazdan gelelim, kalbimiz acıyor… kalbimiz ağlıyor…mendilimiz ıslak… Tamer Dursun Şu dünyada her şeye alıştım da, bir ölümlere...

İçinde bulunmaktan memnun olduğu meskenine gidebilmek uğruna, müjdeli bir haberi bekler gibi ‘taziye bildirisi’ bekleyen ihtiyar adamın buruk bir alaycılık içeren uzun öyküsü. Temmuzun kasvetli durgun günlerinde uğraşsız geçen her an, bir türlü beklediği telefona kavuşamamanın verdiği her saat, karısı ve çocuğuyla geçmişin silinmez hatalarının konuşulduğu her gün, karanlık düşünceler...

Benim hayatım; Güneş ışığımı bulutların örttüğü Çiçeksiz, kokusuz, ağaçsız uzun bir yol Çok ıslandım ben, çok ayaz yedim, ben çok üşüdüm Ah gönlüm ahh sonu hiç gelmeyecek…  *** Sualsiz küçüklüğümde cevapsız büyük acılar…  Ah naçiz varlığım benim ahhhh!  Lekesi yıkanmaz, yalnız ömrüm benim..!  Karanlık odalarda yastığa yağan, gözlerim!  Tüm ömrümü...

BENİ BENDE BİTİRDİLER Çocukken öğrendim güçsüzlüğüYere düşenler ve kalkamayanlar gördümAç kalanları gördüm,açıkta kalanları daVe,AND içtim,yardım etmeye onlaraBüyüdükçe,tutsağı oldum AndımınKoşuyordum yardımına,tanıdığımın,tanımadığımınLokmamı bölüştüm,urbamı bölüştüm coşkuylaArkamdan “Bak şu Enayi’ye “lafına,tıkardım kulağımıAldırmazdım,umursamazdımZaman geçtikçe,yapılan NankörlüklerZaman geçtikçe, Azan VefasızlıklarCanımı yakmaya başladılarAndım,yara bere içindelerBende ki ben de,tükenmişlerdeVe..Bende ki beni,kaldırıp çöpe attılar.. 01-12-2020 İZMİR Ramazan Aras

Yalnızdı Nazım Efendi,kendi sessizliğinde yalnız.Kalbi nasır tutmuş,gözleri uykuya hasret.Hayalleri bile yalnız.Düşleri, eskimiş bir kasetin sararmış şeridi gibitakılıp kalmıştı geçmişin dehlizlerine.O mu ihanet etmişti zamana,yoksa zaman mı ona? Tek dostuydu hatıralar,bir zamanlar renkli olan,şimdi toz tutmuş fotoğraf albümlerindenefes alıyordu eski yaşanmışlıklar. Gelecek, sisli bir yazıydı takvimde.Umutlar, rüzgârda savrulan yapraklar gibitek tek...