Umud edemiyorum artık
Hiçbir şeyi
Kapadıkça sandığım yaralar
Bir bir gün yüzüne çıkıyor
İnsanoğlunun, sandığın yüzü gibi…
***
Pişkin pişkin gülümsüyor,
Kader denen velet
Uzun uzun ardından baktırıyor
İçine düştüğün,
Yalnızlığıma sarılıyorum
***
Aklım karışıyor gene
Durduramıyorum
İlk durakta,
Yalnızlığımı fısıldıyorum
Durağı olmayan duraklara
Sessizce seyrediyorum
Penceri olmayan dünyadan…
Kaçan, kaçışan karabalıkları
***
Aklım karışıyor
Durduramıyorum kendimi
Hiçbir dala,
Biliyorum çünkü
Her dalın kırılgan olduğunu…
***
Sorun bizde miydi yoksa
Her şeyi kadere yüklerden…
İki yüzlüklerimizi
Kadere bağlarken,
Aklım karışıyor bulamıyorum kendimi
Sorun kimse?..
Emrah Elitaş
