Aklım karışıyor

Umud edemiyorum artık

Hiçbir şeyi

Kapadıkça sandığım yaralar

Bir bir gün yüzüne çıkıyor

İnsanoğlunun, sandığın yüzü gibi…

 ***

Pişkin pişkin gülümsüyor,

Kader denen velet

Uzun uzun ardından baktırıyor

İçine düştüğün,

Yalnızlığıma sarılıyorum

***

Aklım karışıyor gene

Durduramıyorum

İlk durakta,

Yalnızlığımı fısıldıyorum

Durağı olmayan duraklara

Sessizce seyrediyorum

Penceri olmayan dünyadan…

Kaçan, kaçışan  karabalıkları

 ***

Aklım karışıyor

Konduramıyorum  kendimi

Hiçbir dala,

Biliyorum çünkü

Her dalın kırılgan olduğunu…

 ***

Sorun bizde miydi yoksa

Her şeyi kadere yüklerden…

İki yüzlülüğümüzü

Kadere bağlarken,

Aklım karışıyor bulamıyorum kendimi

Sorun kimse?..

Emrah Elitaş