SEVMEK DEDİKLERİ-MARGİT SCHREİNER

 

 

 

Margit Schreiner 1953 yılında Avusturya’da doğdu, ilk ve orta öğrenimini burada bitirdikten sonra Salzburg’da Alman filolojisi ve psikoloji okudu. 1977’den 1980’e kadar Tokyo’da yaşayan Schreiner burada Faust üzerine yazmakta olduğu doktora tezini yarıda bırakarak yazar olmaya karar verdi. 1983’ten itibaren yaşamını Salzburg ve Paris’te yazar olarak sürdürmeye başladı. Önce radyo için eserler kaleme alan Schreiner bunların ardından şiir ve makaleler yazdı. Öykülerden oluşan ilk kitabı Aziz Benedikt’in Gülleri’ni 1989’da yayımlandı. Bir süre Berlin ve İtalya’da da yaşadıktan sonra 2000 yılında Avusturya’ya döndü. Sahne eserleri, denemeler ve makaleler de kaleme alan Schreiner’in romanları arasında Ev, Kadınlar, Seks, Sevmek Dedikleri ve Meskene Tecavüz sayılabilir. Eserleri çeşitli dillere çevrilen Schreiner, çok sayıda ödül kazanmıştır.

 

Avusturyalı yazarın Ayrılık üçlemesinin Türkçe’de ilk kitabı, Almanca aslında ise son kitabı olan Sevmek Dedikleri ölüm, düğün ve bir doğumu anlatan üç bölümden oluşmaktadır.

 

İlk bölümde bakımevinde yaşayan yaşlı annesi ile vedalaşmasını anlatan kısımdan etkilenmemek mümkün değil. Burada kendi iç hesaplaşmasına giren anlatıcı aslında annesini bakımevine yatırdığı için mutsuzluğunu da dile getirmiştir. Annenin ölümü ile birlikte evin boşaltması ve o süreçte yaşadıklarına tanık oluyorsunuz. İkinci kısımda bir düğünü ve son kısımda yine vurucu bir şekilde anlatılan bir doğumdan bahsedilmektedir.

 

Yalın ve son derece akıcı bir dile sahip olan yazardan okuduğum ilk eser. Anlatımı son derece temiz bir dile sahip olmasına rağmen, yazardan farklı kitaplar okumayı şu an için düşünmemekteyim. Kurgu açısından çok fazla içine alan bir üslubu olmadığı kanaatindeyim. Belki de üçlemenin son kitabından başlamış olmanın verdiği bir sıkıcılık hissine kapılarak okudum. Yine de farklı bir gözle okunması gereken bir kitap.

 

Derler ki insan hayatta ilk nasıl sevildiyse öyle sever.(Sf:17)

 

Sevmeye hazır kişi, kaçınılmaz biçimde, acı çekmeye de hazırlıklı olmalıdır çünkü varoluşun çelişkileri içinde acı çekmeden sevmek hemen hemen olanaksızdır. Bu yüzden sevmek büyük cesaret, cesaretlerin en büyüğünü, ister. (Sf:17)

 

Hayat çok tuhaf. Neredeyse ölüm kadar tuhaf. Daha dün on yaşındaydım.(Sf:96)