DOLAR
18,8150
EURO
20,4802
ALTIN
1.167,41
BIST
5.125,40
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul
Hafif Yağmurlu
9°C
İstanbul
9°C
Hafif Yağmurlu
Cumartesi Çok Bulutlu
7°C
Pazar Çok Bulutlu
6°C
Pazartesi Hafif Yağmurlu
7°C
Salı Az Bulutlu
7°C

ŞEHİT Annesinin Gözleri Yolda…

ŞEHİT Annesinin Gözleri Yolda…
18 Aralık 2022 13:56
0
A+
A-

“Önce Vatan”serisinden:

 Halide Halid

                                   ŞEHİT annesinin gözleri yolda…

ŞEHİT annesi geceleri sabah eder.

Şehit annesinin uykusu başka gözlerde misafir olur.

Şehit annesi evladının canına yemin eder.

Şehit annesi evladının adını yağmurdan, kardan, rüzgardan, fırtınadan korur.

Şehit annesi düğünsüz evladına her gün kalbinde düğün yapar.

Şehit annesi evladının mezarı üstüne gülden çelenkler dizer.

Şehit annesi evladını sırtı, dayanağı, vuran kolu, güçlü bileği zann eder.

Şehit annesi evladı ile ilgili hiçbir anıyı unutmaz.

Daha neleri yazıyım ki, Şehit annesinin duygularına az da olsa ışık tutabileyim.

Gücüm de, sözlerim de Şehit annesinin evladı için duyduklarını yazmakta acizdir.

Ben sadece Şehit annesinin Şehit evladıyla ilgili düşündüklerinin çok az kısmını sözlere dökebilirim.

Şimdi daha bir yiğidimizin Karabağ topraklarının düşmandan kurtulması uğuruna başlatılan “Demir yumruk” operasyonunda cesareti ile savaş arkadaşları,ailesi, dostları ve tanıdıkları için unutulmaz bir şahsiyete dönüşen şehitimiz Şamil Aliyev’in annesi Sadakat hanımın evladıyla ilgili düşündüklerini, onunla yapılan söhbetini yazıyorum.

Şehidini yeni mekanına uğurladıktan sonra gözleri onun yollarına saplanıp Sadakat annenin.

O gittikten sonra her gün sabah namazından sonra pencerenin önüne geçer, bakışları Şamil’in gittiği yollara uzanır.

Her gün aynı vakitte bu anı tekrarlanır.

Saatlerce gözünü bir noktadan ayırmayan anne, Şamil’in hayaliyle ötüb geçenlerden, yaşadıkları mutlu anılardan tekrar-tekrar konuşur.

Sadakat anne konuşur, Şamil de dinler.

Annesinin rüyalarına gelmiyor, başkalarının rüyalarına geliyor ve onlara diyor ki, anneme söyleyin beni merak etmesin, ben iyiyim. Ağlamasın. Ben uzakta değilim, her gün sabah namazından sonra onun yanına geliyorum.

Şu sözler Sadakat anneyi  rahatlatıyor.

Onların muhabbeti o kadar tatlı, o kadar güzeldir ki, insan okudukça ruhu dinleniyor.

Şehit annesinin evladı ile sohbetini sizlere sunuyorum değerli okurlarım.Okuun ve bu konuda düşünün:”Şehitler ölür mü?”

ŞEHİT-Günaydın  anne. Neler oluyor,yine sabahın gözü açılmadan senin  gözün yoldadır?

ANNE-Günaydın, ay Şamil. Ne olasıdır ki, seni bekliyorum. Gelmiyorsun ki, bende namazdan sonra başımı yastığa koyup uyuyayım.

ŞEHİT-Anneciğim, ben nereye gitmişim ki, geri dönem de.Ben her gün yanındayım. Bunu sen her kesden iyi hissetmelisin.

ANNE-Hiss ediyorum oğlum,hiss ediyorum.Ama elim ellerine dokunmuyor, gözüm gözlerine bakamıyor.Bak onun için uyuyamıyorum.

ŞEHİT-Ay Sadan(Şehitimiz annesini bazen böyle çağırırmış), Allahını seversen böyle konuşma.Gel oturalım, anılarımızı tazeleyelim.Ne diyorsun?

ANNE-Sana kurban olayım, bana yine mi Sadan diyorsun. Unutmamışsın.

ŞEHİT-Ay benim güzelim, benim meleğim.Ben hiç bir şeyi unutmamışım.Bak sen de unutma ha, yoksa sana küserim.

ANNE-Şamil’im, yadındamı günün birinde komşuda düğün vardı.Ben de oraya gitmek için hazırlanıyordum. Boynuma takı takmıştım. Sen geldin bana ” anne bu taktığın ne?” diye soru sordun.Ben de “oğlum düğüne gitmiyormuyuz” dedim. Sense “düğüne gideceğiz, ben boynundakını soruyorum”

Ben de şaşırıp kaldım.”Aksesuar”dedim. Sen onu boynumdan çıkardın.Sinirle evden dışarı çıkıp bir yere gittin. Bir kaç saatten sonra geri döndüğünde elinde bir kutuyla içeri girdin.Beni sesledin.Geldim. Kutudan altın kolyeyi aldın, boynuma taktın ve dedin:

-Sadakat hanım, sen kimin annesisin?Sen Şamil’in annesisin, o yüzden de aksesuar kolye değil, altın kolye takacaksın”.

Sonradan senin bu kolyeni almak için komşu ilçeye gittiğini duydum.

ŞEHİT-Tabii, iyi hatırlıyorum. Biliyorsun ki, ben senin de, kız kardeşim Feride’nin de her zaman güzel giyinmesini, güzel gözükmesini istemişim. Her defasında sana kıyafet almak için alış verişe gittiğimizde  sana yakışan kıyafetleri seçmekten zevk alıyordum. Sanki her defasında yeni birşey giydiğinde bana dünyaları veriyordun.

ANNE-Evet canımın içi. Öyle özlemişim ki, o günleri. Beni o günlere birce saatliğine geri göndermeleri için hayatımı verirdim.

ŞEHİT-Saçlarına boyatmıyorsun, malum.Biliyorum,artık boyatmayacaksın.

ANNE-Kurbanın olayım, Şamil’im.Ben sensiz saçlarımı nasıl boyatayım? Saçlarıma boyayı sen sürerdin, boyamı sen alırdın. Ellerinin sıcaklığı hala saçlarımda.

Şamil’im, nasıl mutluyduk. Sen benim babam, ağabeyim, kardeşim, sırdaşım, dostum idin.Şimdi beni öksüz çocuk gibi gözü yollarda bırakmışsın.

ŞEHİT-Bak annesi, küserim sana, böyle konuşma. Sen benim gibi evladın var diye gurur duymalısın.Vardı değil, var. Benimle paylaşmak istediğinde her zaman yanındayım.Geç camın karşısına, veya benim sevdiğin resimlerimden birinin önüne, konuş benimle.Seni duyarım, emin ol.

Annem, duydum ki, benimiçin yeni ev yaptırıyorsun.

ANNE-Evet, oğlum. Sen geniş salonu, büyük odaları olan ev yaptırmak istiyordun kendine.Çıkıp gittin, bu isteyini gerçekleştiremedin.O yüzden şimdi onu ben gerçekleştiriyorum. Senin paranla yaptırıyorum onu, gözümün nuru. İstiyorum ki, seninle ilgili tüm törenler, doğum günlerin bu evde düzenlensin. Gelen müsafirlerini ben o evde ağırlayayım.

ŞEHİT-Bitanemsin benim bitanem. Sınıf arkadaşlarımı hatırlıyor musun? Çok seviyorum onları. Kimseyi unutmadım.

ANNE-Evet , onlar da seni çok seviyorlar.Doğum günlerinde hazırlık yaparlardı.Biz hazırlık yapana kadar onlar artık kutlama yaparlardı.

ŞEHİT-Umarım şimdi hepsi evlidir. Bir araya toplanıp benim doğum günümü kutlayamıyorlar.Ama hiç değilse, bir kere benim doğum günümde her kes bir araya gelse, yeni yaptıracağın evimizde okul yıllarında olduğu gibi doğum günümü kutlardık.

ANNE-İnşallah.Ev hazır olsun, toplanırız.

ŞEHİT-Anne, biliyor musun neyi çok özlemişim?

ANNE-Neyi özlemişsin, annesinin yüreği, kolunun kuvveti?

ŞEHİT-İşten döndüğümde bahçemizin kapısından içeri girdiğimde “Sadan ay Sadan,”diye seni seslerdim. Bahçenin, evin neresinde olsan, oraya koşar seni kucağıma alıp yüzünden  öper, sonra eve geçerdim.

ANNE– Annen sana kurban olsun, bunlar unutulur mu hiç? İşden döneceğin saat  belli olmadığı için öğleden sonra kulağım kapıya dikilirdi.Sen gelince, rahatlardım.

ŞEHİT-Annem, Kenan nasıl? Büyümüş, maşallah.Duydum ki, oğluna benim adımı koyacakmış.

ANNE– Sen şaka zann et. Onlara ilk gittiğimiz günü hatırlıyormusun? Beni nasıl zorla onlara götürdün.Annesinin onu engelli babasına ve babaannesine bırakıp yeniden evlendiğini duyduğun an, beni onlara götürdün.

ŞEHİT-Evet sonralar sık-sık gidiyorduk. Çok alışmıştım kendisine. Küçük kardeşim gibi hiss ediyordum.Her defasında onun  istediği bir şeyler aldığımda nasıl sevindiğini görünce kendimi daha mutlu hiss ediyordum.

ANNE-Geçenlerde bana telefon açıp dedi ki, nene ben büyüyüp evleneceğim ve oğlum olduğunda ona Şamil ağabeyimin adını vereceğim. Babaannesi diyor ki, nerde bir asker görüyorsa, hemen ona koşuyor, selamlaştıktan sonra, “benim de ağabeyim askerdi, şehit oldu” diyor.

ŞEHİT-Evet haberim var. Annesi, biz Şehitler her zaman bizi sevenlerin, bizi unutmayanların yanındayız.Ne düşündüklerinden, bizleri nasıl hatırladıklarından, her şeyden haberimiz oluyor. Onun için sana diyorum ki, beni merak etme. Beni nasıl uğurladıysan, yeni mekanıma aynıyım. Sadece gözlerimin rengi aynı-yeşil. Yani senin söylediğin gibi artık “bukelemun” olmuyor, çünkü sadece tek renkte kiyafetim var.

ANNE-Annen kurban olsun boyuna Şamil’im.Seni nasıl özlemişim bir bilsen.Sadece ben değil, kız kardeşin Feride, ağabeyin Kamil, akrabalarımız, dostlarımız, hepsi senin nasıl canayakın olduğundan, insanlara, özellikle  de yaşlı ve çocuklara dikkat ve sevginden, silah arkadaşların ise senin kahramanlığından, cesaretinden konuşmaktan bıkmıyorlar.

ŞEHİT-Görüyor musun? Benimle gurur duyman lazım, ağlayarak kendini hasta etmen değil.Sen ayakta duracaksın ki, ben de burada rahat edebileyim.

Sana bir şey sormak istiyorum. Benim sizden habersiz orduya geri döndüğüm için bana kızgın mısın? Benim tekrar geri dönmemi istemiyordunya.

ANNE-Sanki dikkata aldın.Önceler istemesem de , sonralar senin askeri uniformanı nasıl sevgiyle giyindiğini, tatbikatlarda aktifliyini, daha sonralar Nisan savaşında gösterdiğin cesareti gördükten sonra fikrimden vaz geçtim.Beş yıllık asgeri hizmetin döneminde seninle ilgili yalnız onurverici sözler duydum. Savaş başladığında yaralılarımıza ilk tıbbiyardım göstermek için var gücümüzle çalışıyorduk. Seninle her gün irtibatta oluyorduk. Diyordun ki, “az kaldı, Şuşa’ya bayrağımızı tekrar takacağız”.

Bu sözleri duydukça nasıl da seviniyordum.Ermeniye kan yutturuyordun. Adını bile ezbere biliyorlardı.Füzuli, Cebrayıl, Xocavend istikametlerinden geçen savaş yolunda, şimdi seninle aynı mekanda olan ağabeylerin ve kardeşlerinle birlikte Azerbaycan tarihinde silinmez iz bıraktınız. Ağabeyin Kamil’le birlikte düşmana karşı savaşıyordunuz. Her defasında senin düşmana nasıl derbeler indirdiğinden konuşurken yüreğim dağa dönüşüyor.Bütün bunlara rağmen beni yalnız bırakıp gideceğine hala inanamıyorum.

ŞEHİT-Gözlerimin nuru,  benim yüreyim annecim, ben nereye gitmişim ki, bak yanındayım, seninle yine önceleri olduğu gibi dertleşiyoruz.

Arteziyana su almaya gittiyimizi hatırlıyor musun? Anne oğul su doldurup sohbetleşe sohbetleşe geliyorduk.

Sana her hangi bir işte yardım ederken kendimi çok mutlu hiss ediyordum.Sanki dünyalar benim oluyordu.

ANNE-Ben de kendimi köklü, dallı bir ağaca benzetiyordum. Kolum, kanadım sendin.

Baban rahmetli olduktan sonra bizleri hiç zorluk çekmeye koymadın. Evin en küçük çocuğu olsan da, hep büyük oldun. Senin yeni odanı ziyarete geldiğimde ağlıyorum, sana ağıt yakıyorum, yüreyimi boşaltıyorum sanki. Elimden başka hiç bir şey gelmiyor.Ekim ayını hiç sevmiyorum biliyormusun? O ay seni benden alıverdi.

ŞEHİT-Böyle düşündüğüne inanmak istemiyorum. Ekim’i de benim doğduğum Mart  ayı gibi sev. Martta ben ailem için doğduysam, Ekim’de de Azerbaycan evladı olarak CENNET adlı makama yükseldim.

ANNE-Biliyorsun, kız kardeşin Feride’nin bir oğlu oldu.Senin adını koydular.İnşallah, o da büyüdüğünde dayısı  gibi her kesin sevgisini kazanır.

ŞEHİT-Sabah açıldı, annesi, benim gitmem lazım. Sen de işlerinle uğraş.Unutma her gün sabah namazından sonra buradayım. İstediğin kader sohbet ederiz.

Cennetim ayaklarının altına serilen Annem, seni çok seviyorum.Rica ediyorum, ağlama.Ne zamansa daha yakından görüşeceğiz.O zamana kadar sabrına sabır, gücüne güç katıp benim var olduğumu her kese kanıtla. Sana güveniyorum.Görüşürüz,SADAN…

ÖZGEÇMİŞ

Şamil Hançoban oğlu Aliyev, 20 Mart 1996 yılında Fuzuli iline bağlı Büyük Bahmanlı köyünde doğdu.

Vatanseverliği ile çocukluğundan beri farkediliyordu.Asker olma hayaliyle yaşayan Şamil, asıl askerliğini en zor ve onurlu pozisyonlardan birinde – istihparat subayı olarak yapmıştır.Memleketine döndükten sonra hizmetini dereceyle bitiren Şamil, ailesinin haberi olmadan tekrar askerlik yapmak için başvurdu.

Şamil Aliyev, Nisan 2016 savaşlarına da katıldı ve özel bir cesaret gösterdi.

Azerbaycan Ordusu Özel Kuvvetleri’ne bağlı bir asker olan Şamil Aliyev, Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri’nin Ermenistan’ın işgal ettiği toprakları kurtarmak için 27 Eylül 2020’de başlattığı İkinci Karabağ  Savaşı sırasında savaşa katıldı.

Savaş sırasında yaralanmasına ve tarafsız bölgede kalmasına rağmen oradan kendisi çıkmayı başardı.

Hastanede kalmayı gönüllü olarak reddetti ve yeniden mücadeleye katıldı.

Aliyev Şamil Hançoban oğlu, 16 Ekim’de Fuzuli uğrunda giden savaşta kahramanca şehit oldu. Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in 15.12.2020 tarihli Kararnamesine göre Şamil Aliyev’e, Azerbaycan’ın toprak bütünlüğünün sağlanması amacıyla askeri operasyonlara katıldığı ve  icrası sırasında görevlerini onurlu bir şekilde yerine getirdiği için ölümünden sonra “Vatan İçin” madalyası verildi.

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in 25.12.2020 tarihli Kararnamesine göre, Şamil Aliyev’e ölümünden sonra Azerbaycan’ın Fuzuli bölgesinin işgalden kurtarılması için askeri operasyonlara katıldığı için “Fuzuli’nin Kurtuluşu İçin” madalyası verildi.

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in 24.06.2021 tarihli Kararnamesine göre Şamil Aliyev, Azerbaycan’ın Şuşa bölgesinin işgalden kurtarılması için askeri operasyonlara katıldığı için ölümünden sonra “Şuşa’nın Kurtuluşu İçin” madalyası ile ödüllendirildi.

Şamil Aliyev, ölümünden sonra Azerbaycan Cumhuriyeti’nin toprak bütünlüğünün yeniden sağlanması için askeri operasyonlarda gösterdiği cesaret nedeniyle Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in 5 Kasım 2020 tarihli Emri ile 3. sınıf “Vatan’a Hizmet İçin” Nişanı ile ödüllendirildi.

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.