Gözlerin kalabalık bir şehirdi senin. Bense, aramadığında terk edilmiş kentler gibi oluyordum. Yokluğun büyüdükçe, gecenin karanlığı da koyulaşıyordu. Bütün yollarım çıkmaz sokaklara çıkıyor, kimsesiz sokaklarda öksüzlüğüm büyüyor, yetim kalıyordum. Yolumu soracak, nerede olduğumu öğrenecek birilerini arıyor ama bulamıyordum. Şehrin bütün ışıkları sönüktü. Kapı zilleri ötmüyordu. Kimse duymuyordu çığlıklarımı. ...