Mataramda Tuzlu Su | İsmet Özel | Şiir (Muhammed Münzevi)

İki türlü insan daima var: hür olanlar ve köle olanlar. Hür olanlar başında taçla, köle olanlar ayağında prangayla doğar. Hürriyet sadece başında taçla doğanlar için var. Ve tüm savaşlar daima tek cephede baştaki taç içindir. Daha doğrusu savaşlar bir avuç bahtiyarın, milyonlarca bedbahtın köleliği içindir. Köleler de hürriyet için tepinirler...

GÜNEŞ NEREDEN DOĞUYOR Güneşi hiç görmedim Nereden doğar batar Hiç bilmiyorum Etrafim dört duvar Kuşlar bile gelmiyor Pencerem yokki konsunlar Yağmurun yağdığını görmüyorum Dışarı volta avlusuna çıktığımda Yerlerin islandiginda Yağmurun yağdığını anlıyorum Çünkü yağan yağmuru görmüyorum Dışarısı nı hiç bilmiyorum İnsanlar dışarıda nasıl yaşarlar Çünkü ben burada doğdum Burada büyüyorum...

Ben sanatın toplum için için yapıldığını savunanlardanım.Bu fikrimi baştan belirtmeliyim ki zaten sürrealizm vb. akımlara saygı duyduğum da söylenemez.Evet eleştirmek bana düşmüş mü bilemem ama benim eleştirimden korkuyor olabilir olduğu için de toplumu ve gerçekleri yansıtmak sanatçı için zor gelmiş olabilir,başka bir sebebi de olabilir. Bunu bilemeyiz çünkü sanatçının kafasında...

#OKUDUMBİTTİ . #YAŞARKEMAL . #BİNBİRÇİÇEKLİBAHÇE . Yaşar Kemal in bu eserini ne zamandır okumak istiyor ama fırsat bulamıyordum . Şimdi neden daha önce okumadım, diye hayıflandım. Öncelikle kitap Yaşar Kemal’in röportajları ve konuşmalarından derlenmiş, fakat süper. Okudukça su gibi akıp gidiyor ve mest oluyorsunuz onun anlatılarına. Yaşadığı dönemleri, tanık olduğu...

Gözlerim, güne gözlerinde uyandı. Ardımda duran mezarlar ,diriler / ölüler, Tenime dokunmadı/ dokunduğun gibi … Terin / Terime her gece kavuştu. Gözlerin hiç gitmedi, gözlerimdeyken , Birlikte ateşe yürüdük , birbirimizi biz yaktık. Tüm meselaları ben söyledim. Sokak köşesinde eğik boynumla , Pencerende savrulan saçlarını sevdim. Gözlerin “mesela” hiç görmedi...

Otuz yıllık hasretin sona erdiği, halkın birliğinin ve “Demir Yumruk” iradesinin tarihe dönüştüğü gün. Yıllar boyunca içimizde bir hasret, bir öfke büyüttük. Sessiz kaldık belki, ama hiçbir zaman unutmadık. İşgal altındaki topraklarımızı gözümüzün önünde yitirdik, ama vicdanımızda ve hafızamızda onları hep yaşattık. Uluslararası hukuk sustu, dünya kör oldu. Azerbaycan halkıysa...