EDEBİYAT

Tabirim caizse ben kendime bile fazlayım artık, Sana ne kadar lazımsa al benliğimden o kadar. Boşuna imla kuralı bekleme benim şiirlerimden, Sendeki vebal rahatlığı bendeki sakatlık kadar. *** Anladım benim varlığım senin yokluğun tutuşur, Sabıkayız kek misali kabarık kabuksuz yaralara. Yol değişir kader iki yakan kavuşmaz bir yerde, Bilmezler ki...

Çekiştirip durma öyle sağımdan, solumdan. Ne laf anlamaz şeysin, sen öyle. Öf…aman, yettin be! De ki, tuttun ellerimden. De ki, alıp götürdün dilediğin yere. De ki, içinden geldi de ısmarladın; yedik, içtik bir şeyler. Bitmiyor ki gitmekle, yemekle, içmekle. Her şeyden önce sevgi gerek. Güven gerek, ruh gerek, ruh… anlıyor...

Altmışlı yıllardı. Dağdaki evimizde henüz bir lüks lambamız yoktu. Sabah ezanında tütün kırmaya gider, sıcak bastırınca eve getirip dizer, akşamüzeri yine göz görene kadar tütün kırardık. Kırsaldaki mütevazı yaşantımızda sıradan bir lüks lambası bile, bize lükstü demek ki. Yeterli aydınlatma aracımız olmadığı için de geceleri çalışmazdık. Dolunay olan birkaç gece...

Çöp bidonu üzerine oturmuş, ayran içiyordu. İçimden bir şeylerin koptuğunu hissettim. Bir anda geçti gözlerimin önünden geçmişim, çocuklarım, ülkem. Neden böyle olduk biz? Bu kadar kör, bu kadar cahil, bu kadar duyarsız bir millet miyiz? Utanarak sordum cocuğa; – Resmini çekebilir miyim? Simsiyah, güneş yanığı yüzü kayıtsız bir şekilde yüzüme...

Yazmak istiyorum. Yazmak istediğim yazı yazılmıyor. Neden yazılmıyor? Hiçbir heves yok içimde. Hiçbir konu yok önümde. Zihnim karmakarışık ve çok durgun… Zihnimde titreşen fırtınalar var. Bu fırtınalar nasıl ve ne zaman dinecektir? Bilemiyorum. Şu an hiçbir şey bilmiyorum. Kedi gibi yaşamak, ağaç gibi kurumak… Ben ne bir kedi, ne de...

Kapandı yollarım sana gelemem  Onulmaz derdime çare bulamam Akar gözyaşlarım gayrı silemem Asla sitem etmem hiçbir eleme Boynum kıldan ince yazan kaleme  Aramıza çektin siyahtan perde Bıraktın arafta pusulam nerde Kurtar bu çileden fermanım verde Başlarda taç iken düştüm kademe  Boynum kıldan ince yazan kaleme  Varsın da olmasın dünyada vuslat...

Kardeş ülke Azerbaycan’ın başkentidir. Hazar gölünün batı kıyısında yer alır. Kafkasya bölgesinin en büyük şehri olduğu bilinen önemli kültür, ticaret ve sosyal merkezidir. Ülkenin ise sanayi, ticaret ve kültür merkezi bilinse de liman şehridir. Bu şehir de ne kadar Azerbaycanlı halk olsa da Türkiye, Rusya ve diğer Türk devletlerinin halkları...

Kaşı ayrı, gözü ayrı güzel, Bir bakışı ile yakar geçer, Bir dönen bir daha bakar, Bu delikanlı çok can yakar. Yandan gülüşü, güzel süzüşü Can yakar, sözü, gülüşü, Bir bırakın, baksın geçsin Soldurmasın hiç bir gülüşü. Yakışıklılık bir yere kadar, Fazla can yakar, Sevdi mi yürek dayanmaz, Aşkından derbeder yapar....

Issız adaya düşer isem yanıma nemi alırdım. Issız adaya düşerken yanınıza bir şey alamazsınız. Yanımda olmasını istediklerim adı üzerinde ıssız ada Ekmek Su İşaret Fişeği. Ey vereceği cevapla kendini karizmatik göstermek veya yaranmak isteyen adam; İnsan kalabalığı denilen ıssızlığa çıkarken yanına ne alıyorsun. İnsanı başarılı ve girişken kılan araçlar aklı...

Aşkı, mutluluğu, hayatı, Gülümsemeyi, sevmeyi, Menfaat dolu olan bu dünyayı, Değer veremeyen insanları sevemiyorum. Kalbim taş oldu sanki, Hayatım tek oldu iyiki, Kimse benimle olmayınca, Güvensiz insanları sevemiyorum. Hayat acımasız evet, Yol uzun, insan kötü, Bilinmiyor kimsenin içi maalesef, Bu pislik dünyayı sevemiyorum. Sinem ŞAHİN

Yazı yazmanın garip bir cazibesi var. Cazibeli yazı yazma bir düşünce jimnastiğidir. Jimnastik devam ettikçe düşünceler olgunlaşır. Olgunlaşan düşünceler yumağı gittikçe büyür. Toplumun karşı karşıya olduğu konular üzerinde bu düşünce yumağını fırsat buldukça açıyorum. Açılanın kaçta kaçı okuyucunun işine yaramaktadır. Peki okuyucunun işine yarayacak yazıları yazmakta hür müyüm? Bu sorulara...