EDEBİYAT

Her gün yazı yazılmıyor. Her saat başı da okuyucuya yazı yetiştirilmiyor. Yazarın da kendine göre bir eşref saati var… Ben de bu eşref saatimi bulmayınca yazı yazamıyorum. Ne baharları getiren çiçeklerim açıyor, ne de kışın tane tane karları döktüren gökyüzüm beyaza boyanıyor. Evet, her an yazı yazılmıyor… Çünkü yazarın da...

(TAŞ DİŞLEME GÜNÜ) Değirmenci Süleyman Dayı uyanmış, elindeki maşa ile ocağın arkasındaki yarısı yanmış kütüğü dürtüp ocağı tekrar alevlendirmeye çalışıyordu. Saçları ve sakalları yaşlılıktan, elbiseleri ise un tozlarından beyazlamış uzun boylu yaşlı bir adamdı. Yüzündeki derin çizgiler, kendisini sürekli uykusuz ve yorgun gösteren düşük göz kapakları ve seyrelmiş ön dişleriyle...

Sevmez öyle boş durmayı, Her soruna çözüm aramayı Bilmez o imkansızı, Kadının Gücü, çözer her sıkıntıyı.   Çocuğu, eşi, işi, evi Kolay sanır erkek milleti, Bir işte zor bulunan, Hafife alır kadın milletini.   Merhamet, sadakat desen var, Yuvada vardır en büyük çabalar, Düzen, plan onda var, Alma hafife kadını...

Nizami gencevi bizlere tüm alanlarda olduğu gibi edebiyatta da ilham veren Türk bilge adamıdır. Duygu ve düşüncelerine eserler katarak bugün ve daha nice asırlar herkesin aklında kalacaktır. Fars edebiyatında ise hamse türünün kurucusu olarak bilinen şairin felsefe, edebiyat, astronomi, tıp, geometri gibi alanlarda çalışmalar yapmıştır. 12. Yüzyıla damga vuran filozof...

  Güvendiğim dağlara kar yağması,Sevdiğim insanın olmaması,En yakınımın düşmanım olmasıBana acı veriyor. İnsanlığın sahteliği,Heder eder beni,Bu mudur hayatın normaliSahtelik bana acı veriyor. Yüküm çok omuzlarımda,Anlayan kimse yok yakınlarda,Bu dünyada yaşamaya çalışmakBana acı veriyor adeta. Gülmek artık yabancı,Kalmak artık sona kaldı,Bu hasret mahşere kaldıBu geçmiş bize acı bıraktı Sinem ŞAHİN

(GOCU DEYMEN) Koca Değirmen, çatısı kara kiremit döşeli uzunlamasına kocaman bir taş binaydı. Adına yaraşır şekilde tek kanat kocaman bir ahşap kapısı vardı. El yapımı kocaman kocaman demir menteşelerle yerine tutturulmuştu. Ağır kapı yarı aralık duruyordu. Etrafta kimsecikler yoktu. Herhalde değirmene en erken gelen müşteri olarak ilk sırayı kapmıştım. Boştaki...

Hece ettim seni Gündüz ettim geceyi Ömür ettim seni Neredesin Ben yine hayatın Labirent olmuş sokaklarında Esen sert rüzgarlara Benliğimi siper ederek Özlem yürüyüşümün Varmışlığındayım Ben seni Sende yaşayamadım ki Nede bir başkasında Seni aramadım ki Hasretini duyayım Rüzgar Ne getirir ne ulaştırır Savurur tutunamayanları Özüne el oldun gittin Sen...

Görseldeki aleti herkes tanır: Maşa!!! Lüzumlu adamın elinde lüzumlu vasfı vardır! Lüzumsuz adamın elinde lüzumsuz vasfı vardır! Ciddi işlerde kullanıcısına zarar vermesin diye kullanılan bir aparat! Kim kullanır bu aparatı!!! Her önüne gelen kullanır! Her iş için kullanır! Tecrübe ister mi!!! Hayır! Hangi işlerde kim kullanır!!! Sıkıntılı işlerde, elini ateşe...

Ben anladım, sen anladın, o anlasın Mesajımız net bizim, herkes dinlesin Haykıralım onun adını, heryer inlesin Bugün Atatürkü, yazmak istedim Deftere KALEME sığarmı SANDIN Hitabeye KELAMA sığarmı SANDIN Ben ona İNANDIM ona güvendim Bugün Atatürkümü yazmak istedim Ne sayfalara sığarsın, ne satırlara Bu vatan azizdir bìze ! Senden hatıra Ne...

Uzun yollardan gelecekti. Saatler öncesinden gitmiştim otobüs durağına. Kalbim hızla çarpıyor, zaman geçmek bilmiyordu. Heyecanlı, çocuk sevinciyle yüklü bir tebessümle araçtan inip hızla bana doğru yürüdü. Sımsıkı sarıldık. “Bebeğim”, dedi. “Az daha seni kaybedecektim. Ama bitti işti. Tüm kalbimle sana geri döndüm.” Sessizce yürümeye başladık. Karanlık bastırmak üzereydi. Birden aklıma...

Evet, severek yazdım. Severek yazdıklarım kabul görür müydü? Yazarlık, sonucunu bilmediğim ve sonucunu bilmek istemediğim bir vazife oldu. Vazife, bir çilekeşin çileli yumağına dönüştü. Çileli hayatta yalnız ve yabancı idim. İçinde yaşadığım hayat bana yabancı ve yabancı hayat benden razı değildi. Yalnızlıktan ve yabancı olmaktan kurtulmak için gazete sayfalarına sığındım....