Denge ve Değer

Gülenay GÜNEŞ

…

İnsan ilişkileri oldukça çapraşıktır. Sağlıklı ilişkiler açısından dengeyi sağlamak gerekir. Çoğu zaman objektif olmaya gayret ederken ya subjektif olamıyorsak, kendimize haksızlık etmiş olmaz mıyız ? 

Devamlı objektif bakmak, kendimize haksızlık olabileceği gibi, devamlı subjektif olmak da karşı tarafa haksızlık olabilir. O nedenle burada anahtar kelime; denge olmalıdır. 

Dengeyi sağlamak her zaman kolay olmayabilir. Ancak ‘alma-verme’ dengesi ilişkilerde sağlıklı iletişimin ilk kuralı olmalıdır çünkü, adil olması gereken manevi bir alışveriştir.

Peki ya neden “Önce Ben” ?

Sadece başkalarına değil, önce kendimize odaklanmak ego içeren ‘ben’ merkezli bir duruş değil, aksine ‘ben iyi olayım ki’  bakışıyla başkalarına da faydalı olacağımız bir yaklaşımdır. Uçuş öncesi yapılan anonslarda dahi, herhangi bir acil durum olması durumunda, başımızın üstünden otomatik olarak düşerek, açılacak oksijen maskelerini önce kendimize, sonra çocuğumuz veya yakınımızdaki kişiye takmamız istenir. Hayatî önemi olan bir anonstur. 

“Hayatınızda denge sorunu varsa etrafınıza dikkatlice bakın. Muhtemelen birini yanlış bir yere koymuşsunuzdur”  der, Jean Christophe Grange.

Değer vermek önce kişinin kendisinde başlar ve yakınındakilere sirayet eder. Aşırı verici ya da sürekli talepkâr olmak da dengeyi bozabilir; bu aşırı uçlardan kaçınmamız gerekir. Klişe olacak belki ama aynen ‘puzzle’ın parçaları gibi ‘insanları’ da hayatımızda doğru yere koyduğumuzdan emin olmalıyız. 

Bazen en yakın çevremizde denge sorunu yaşarız. Denir ya hani “Seni en çok sevdiklerin acıtır” diye, hak vermemek elde değil. Ancak, ilişkilerimizde, iletişim ve yaşam sürecinde kendimize de ne kadar haklı/doğru olduğumuzu sormak ve tartmak bu anlamda önemlidir.   

Ve sözlerimi Gabriel Garcia Marquez’den bir alıntı ile bitirmek istiyorum  “Bir insanın en büyük hatası başkalarına gereğinden fazla değer vermek değil, kendine hak ettiğinden daha az değer vermektir.”