Kasım Kara
…
En Güzeli “Biz” Olabilmek.
Bir ekmeği bölüşmektir adı, dertleri yarıya indirmek,
Ayazda üşüyen bir serçeye ocağında yer açmak.
Karanlık gecenin ta ortasına sevgiyle dokunmak,
Yalnızlığın o keskin duvarlarından el ele tutmak.
…
“Ben” dediğin ne ki? Bir avuç toprak, bir tutam toz,
Yel alır götürür adını, kalır ardında kış ve ayaz.
Lakin “biz” olunca, gül açar en kurak topraklarda bile,
Türküler söylenir aynı yürekten, aynı dilde, tel ile.
…
Gör hele komşunun tarlasında biten o başağı,
Acıyı bal eyleyen anaların o nasırlı ellerini.
Unutma sakın, ne bu topraklardan kopan kardaşı,
Ne de dost sofrasında dökülen o samimi sözleri.
…
İnsanı insan kılan, başkasının derdiyle yanmaktır,
Yaralı bir kuşa kanat, yorguna omuz olmaktır.
Benlik deryası kurudur, ne kadar coşarsa coşsun,
Biz okyanusudur ki, dalgaları cümle âleme coşku sunsun.
…
Hani derler ya sevgiyle, seversek var oluruz ancak,
Sevmezsek kayboluruz bu dipsiz, bu karanlık boşlukta.
Bir kıvılcım düşer de yüreğe, tutuşur bütün ocak,
İşte o dem insanoğlu bulur kendini bu güzel yolda.
…
Birlikte ağlamak güzeldir, birlikte kahkaha atmak,
Aynı rüyanın ufkuna doğru beraberce bakmak.
Bırak şimdi “ben” demeyi, gururu, kibri,
Gönül dağında yeşeren en güzel renk, “biz”in kucağı.
…
Görmüyor musun yolculuk aynı, sonumuz hep aynı toprak,
Ne sultan kalır geriye ne han, ne de saray, ne konak.
Önemli olan bu handa, ses bırakmak, iz bırakmak,
Yalnız kendi için değil, herkes için bir nefes olmak.
…
Haydi, tut elimden arkadaş, gecenin karanlığını delik deşik edelim,
Yalnızlığın surlarını yıkıp, bir “biz” ülkesine gidelim.
Çünkü biliriz ki; bu dünyada gök kubbenin altında tek gerçek,
Yürekleri “biz” diye çarpan, sevgi dolu o saf emek.