CANEL ARSEL – YORGUNUM (İHANETİN ROMANI)

FARUKİ ( 7. ŞİİR ) Ben bunları çoktan sezdim Bilemedin sen Faruki Bozkurtlarla dağda gezdim Ben var ya ben, ben Faruki Keşke bu havuz da dolsa Değiştir istersen bolsa Bozkırlısın ne de olsa Çekiyormuş gen Faruki Gördün mü Hatça bacıyı Çeken bilirmiş acıyı Boşver hocayı hacıyı Öğren bilim fen Faruki...

Dünyalar kadar merhametim var, Ama bazı yaralar, Zamana bile direniyor. Kalbim affın kapısını aralasa da, Bazı isimler, ebediyen dışarıda kalıyor. *** Helalleşmek mi? Bazılarına “hakkım helal” demek, Kendime ihanet olurdu. Çünkü ölüm var, evet, Ama bana da ölüm var, Ben de bir gün gideceğim, Niye onların yükünü kalbimde taşıyayım? ***...

“Yaşamın en büyük hüzünlü yanı insanın kendisini anlayabilecek, olduğu gibi kabul edebilecek, karşılıksız sevebilecek insanları bulabilmesidir. Bu her zaman kolay olmaz. Çünkü hiçbirimiz sevdiğimiz kadar sevilmez ya da aldığımız sevgi kadar sevgi veremeyiz. İnsanın zor işlerinden birisi de kendisiyle dost, kendisiyle barışık olabilmesidir. Bu anlamda Betül Fırat herkes kadar yalnız...

#okudumbitti #WilliamShakespeare #hamlet #alıntı #kitapyorumu “Var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu! Düşüncemizin katlanması mı güzel, Zalim kaderin yumruklarına, oklarına, Yoksa diretip bela denizlerine karşı Dur, yeter! demesi mi? Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız Bitebilir bütün acıları yüreğin, Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.” Dahi yazar William Shakespeare’i...

Neler gördüm neler ben bu hayatta, Balkondan bakmayı beceremedim. İhanete maruz kaldım ben hatta, Balkondan bakmayı, beceremedim. Kırıldım,gücendim,incidim amma, Sırt dönüp bakmadım,asla davama, Çok çakallar çıktı,benim yoluma, Balkondan bakmayı, beceremedim. Ne filim çevirdim,nede fırıldak, Her işte başım dik,yüzüm ise ak, Sıkışınca korkup vede kaçarak, Balkondan bakmayı beceremedim… Hakaret ettiler,korkmadı gözüm,...

                                                                     Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak. Yusuf Atılgan Önümde bembeyaz el değmemiş, ayak basılmamış kar beyazı bir tuval. Cesaretimi topladım karşısına geçtim, Donkişot’ vari bir hareketle elimde cins cins inceli kalınlı köşeli yuvarlak fırçalarla düşünüyorum, ne atarsam değişir bu beyazlıklar diye. Bu aralar felsefeyle...