AŞK RAHLESİ

Ayn dedim

Leyl kokulu isli bir nefesle…

Sonra pelte pelte biriktim aharlı kağıtlara.

Fütursuz sevişlerim,

Bir vakte ermeden seninle daha,

Eriyip gitti;

Söz ile, köz ile, ‘’ah’’ ile

Sırrını yazdığım bu aşk rahlesi.

Kim bilir nerde rastlanır eşine bundan sonra

Gözlerinden gözlerime işlenen

Bu aşk halesi.

Alazına rüzgâr değen bu yangının,

Külfetini silmeye,

Gözyaşımla dizdiğim tespihler bile yetmedi.

Derviş gülleri diktim de,

Hârlı bahçemde bitmedi.

Öyle bir dertmiş ki meğer bu,

Derdimin dahi takati,

Kendini çekmeye yetmedi.

Kapatma vaktidir öyleyse,

Şems kakmalı, sin yaldızlı

Ceylan derili bu cildi…

Gayrı selam durdum yarama!

YUSUF GÖKBAKAN