Kasım Kara
…
Gözler kapalı,
İçeride bir fırtına, dışarıda sükûnetin demeti.
Kapanmış pencereler dış dünyanın gürültüsüne,
Kirpikler birer tül, inmiş uykunun göğsüne.
Rüya mı bu gördüğüm, yoksa gerçek mi bilmem,
Zaman durmuş, akar gider derinden.
…
Hem asi, hem kimsesiz.
Sanki bir söz söyleyecek ama dili tutulmuş,
Bütün sırlar bu kıvrımda saklı kalıp yorulmuş.
Hayatın rengi orda, tek bir damla gözyaşında gizli.
…
Dudaklar mühürlenmiş, açılsa fırtına kopacak,
Bu sessizlik bozulsa, dağlar taşlar yıkılacak.
Narin parmaklar uzanmış çenenin kavsine,
Tutmuş sanki ruhunu, teslim olmuş nefesine.
…
Sarılmış bedene hüzünlü bir yaz güneşi.
Sanki zamanı tutuyor, bırakmıyor sahibi.
Hangi düşünce boğdu bu duru, saf yüzü böyle?
Hangi hasret çaldı neşeyi, ey hülyalı gölge?
…
Sessizliğin ta kendisi, rengin en zarif tonu,
Burada başlar hikaye, görünmez ki hiç sonu.
