SEVDA FERYADI  

Bir ay doğdu geceden,

Meltem tadı doldu ay ışığına.

Deniz parladı yıldızların altında,

Gök ağladı… onun feryadına.

Canlılar sağır kaldı, duymadı bu sesi,

Oysa sarsıldı toprağın, taşın sinesi.

Ağaçlar, dağlar, yer ve gök yüzü,

Ağladı bu sevdaya, döküldü gözü.

O sessiz çığlık ki; öyle manidar,

Selam durdu önünde bütün kainat, bütün var.

Öyle bir feryattı ki koca cihanda,

Dağ tepe oynadı, yer titredi o anda.

Neylesin bu aşkın feryadını,

Koca yürekli tabiat ana?

Neylesin bu aşığın sessizliğinden,

Duyunca yas tuttu, düştü figana.

Döktü yapraklarını, soldurdu çiçekleri,

Kurban etti bu aşka bütün emekleri.

Bir sevda feryadı uğruna, gör bak neyleyedi,

Tabiat ana orada… son nefesini verdi.

Sude Temirtaş