…
Sessiz…
Zamanın durduğu bir anın öyküsü.
Siyahın ve beyazın dansıyla,
Ruhun sessiz çığlığı,
Kalbin gölgesi.
Kıvırcık saçlar darmadağınık,
Fırtınalar kopmuş gibi iç dünyada.
Gözler uzaklara dalar; dalgın ve derin,
Bir hasretin izi, belki bir umut ışığı.
Yüzdeki çizgiler, yaşanmışlıkların tanığı;
Acılar, sevinçler, hepsi birer iz bırakmış.
Bir gülümseme mi dudaklarda titreyen,
Yoksa bir hüzün mü yüreği burkan?
Gölgeler derin, ışık hafifçe aydınlatıyor,
Gizemli bir hava katıyor gözlerine.
Bir sır gibi saklı kalmış sanki her şey,
Sadece bakışlar anlatıyor gerçeği.
Duyguları yansıtmış;
Ruhun derinliklerine inen bir yolculuk.
Sadece bir yüz değil,
Güzel bir hikâye…
Sessizce bakıyoruz,
Kendi iç dünyamıza bir ayna tutuyor.
Belki de bizim de içinde olduğumuz bir hikâye,
Sessiz iç dünyasıyla anlatılıyor her şeyi.
