Mehmet Sebih Altun
…
Bir gün hepimiz yaşlanacağız.
Bunu bugün aklımızın bir köşesinde tutuyor ama çoğu zaman gerçekten düşünmüyoruz. Sanki önümüzde sonsuz günler, sonsuz karşılaşmalar, sonsuz özürler ve sonsuz fırsatlar varmış gibi yaşıyoruz.
Oysa zaman, kimsenin cebinde biriktirebildiği bir servet değil.
Her gün biraz eksiliyor ömrümüzden.
Bir sabah daha yaşlanıyoruz. Bir akşam daha geride kalıyor. Bir dostumuz başka bir şehre taşınıyor, bir büyüğümüzün sesi biraz daha kısılıyor, çocuklarımızın elleri büyüyor, yüzümüzün çizgileri derinleşiyor.
Ve bir gün anlıyoruz ki hayatın en büyük kaybı, yalnızca insanları kaybetmek değil; yanımızdayken onlarla yaşayabileceğimiz güzel anları ertelemekmiş.
Söylemek istediğimiz sevgiyi saklamak…
Özür dilemek için doğru zamanı beklemek…
Bir gönlü almak için gururumuzdan vazgeçememek…
Bir telefon açmayı yarına bırakmak…
Bir sofrada birbirimizin yüzüne bakmak yerine, hayatın telaşına kapılmak…
Sonra yıllar geçiyor.
Yarın dediğimiz günler, bir daha geri gelmemek üzere geçmişe karışıyor.
İşte bu yüzden artık şuna inanıyorum: İnsan sevdiği insanlara yalnızca kalbinde yer vermemeli, hayatında da yer açmalı.
Birinin kıymetini, yokluğunda anlayacağını düşünerek yaşamamalı.
Güzel sözleri son güne saklamamalı.
Birlikte gülmenin, birlikte susmanın, aynı gökyüzüne bakmanın değerini küçümsememeli.
Çünkü ömür dediğimiz şey, çoğu zaman büyük olaylardan değil, küçük anların birbirine eklenmesinden oluşuyor.
Bir sabah içilen çay…
Bir akşamüstü edilen sohbet…
Bir dostun kapıyı çalması…
Bir annenin seslenişi…
Bir evladın sarılması…
Bir sevdiğinin, hiçbir sebep yokken seni merak etmesi…
…..
