Nefsin Esiri

Yalanın binası elbet devrilir.

Gurur deryasında nefis boğulur,

Hakikat önünde,

 Boyun eğilir.

***

​Ego dedikleri kör bir kuyudur,

Düştükçe derinleşir, sonu gelmez hiç.

Kötülük insanın kötü huyudur,

Doğruluk şerbetin, gel de biraz iç.

***

​Diliyle dünyayı yıkar da geçer,

Yalanı sermaye yapmış kendine.

Kendi ektiğini kendi de biçer,

Gider de takılır nefis bendine.

***

​Yüksekten bakınca küçük görürsün,

Bilmezsin ki sen de ondan küçüksün.

Yalanla, dolanla nere varırsın?

Vicdanın sırtında en ağır yüksün.

***

 Özü sözü bir gerek,

Kibirden arınıp, gönle girmeli.

Yalanı, dolanı kökten silerek,

İnsanlık bağından güller dermeli.

Kasım Kara