Kasım Kara
…
Kalbinde başlar her şey,
Zamanın durduğu, gürültünün sustuğu yer.
Ne bir rüzgâr eser ne bir ses,
Sadece güzel bir rüya,
Berrak mı berrak bir su,
Ve suyun içinde canlanan güzel bir duygu.
…
İki gül yan yana, kardeş gibi, can gibi,
Biri güneşe bakan, diğeri dünden kalan
Güzel bir tebessüm.
Her bir kıvrımda kalbin izi var,
Çizgi çizgi işlenmiş zamansız baharlar.
…
Sevgiyle can bulmuş bu narin ten,
Hangi sevdanın güzelliğidir bu büyüleyici gül?
Kışın ortasında yazı müjdeler gibi,
Saklayamaz içindeki sırrı ne de olsa.
…
Su saf, su berrak, su adeta eşsiz bir rüya,
Kırılmış suyun içinde ışığın binbir rengi,
Yok bu sessiz dünyada bir dengi.
Yapraklar suya batmış, yeşili koyu ve serin,
Kök salmış sanki bu mabedin derini.
…
Bir hüzün süzülür sessizce,
Hayatın inceden inceye dokuduğu bilmece.
Fakat bu sevginin kalbinde bu iki gül,
Açar en masum haliyle, sanki bükülmez bir tül.
…
Işık soldan vurmuş, gölge sağa uzanmış,
Zaman durmuş, sevgi adeta uyanmış.
Bir anlık heves değil, sabrın ve emeğin eseri,
Sanki geçmişten bugüne uzanan bir gizli rüya.
…
Kalbindeki pembe düşler,
Siz mi sinenize çektiniz bu odanın nefesini?
Bir kış gününün eşsiz masalı,
Ne solacak bir yanınız var ne de sararan dalı.
…
Öylece durun orada, zamanı durdurur gibi,
Ruhun en derininde yankılanan bir melodi gibi.
