​İnsanları çözemiyorum

“İstanbul’u en iyi, bir vapurun camından bakınca anladım.” Bu şehre yerleşmek için gitmem ben; her yıl yaz ve sonbahar mevsiminde, Düzce’den ara ara uğrarım ona. Gidişlerim bir kaçış değil, daha çok bir yoklama gibidir. Kalabalığın içine karışmak için değil, kıyısında durup kendimi dinlemek için giderim. İstanbul’a her varışımda aynı hissi...

Ne yöne bakınsam, insandan uzak Senaryo bilindik, ucuz biletlerRoller hepimize, kurulmuş tuzakKokuşmuş vicdanlar, leş kesmiş etler/ İlkeler, değerler, anlam ve kavram Sahte, göstermelik, çoğunluğu hamYalnız insan eti, yiyen mi yamyam?!Dönüşümlü, gasp kokulu nöbetler / Haklının gücü yok, ne dense kabulYasal yaptırımlar, kendinden menkulSağduyu ölüdür, çaresiz akılAykırılıklarla, taştı sepetler / Dayanaksız,...

14.09.2000 tarihinde Hatay ili İskenderun ilçesinde dünyaya geldim. 2007-2008 yılında Namık Kemal İlköğretim okulunda okuduktan sonra 2008-2009 yılında okulumuzun ortaokulunda okumaya başladım. Okulumuzun çıkarmış olduğu Düşler Sokağı adlı dergide deneme yazdım. 2016 yılında Rotary Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’ni kazandım. 2019 yılında okulumuzun Bilgisayarlı Muhasebe bünyesinde okurken İskenderun Gazetesi’nde köşe...

BENİ BENDE BİTİRDİLER Çocukken öğrendim güçsüzlüğüYere düşenler ve kalkamayanlar gördümAç kalanları gördüm,açıkta kalanları daVe,AND içtim,yardım etmeye onlaraBüyüdükçe,tutsağı oldum AndımınKoşuyordum yardımına,tanıdığımın,tanımadığımınLokmamı bölüştüm,urbamı bölüştüm coşkuylaArkamdan “Bak şu Enayi’ye “lafına,tıkardım kulağımıAldırmazdım,umursamazdımZaman geçtikçe,yapılan NankörlüklerZaman geçtikçe, Azan VefasızlıklarCanımı yakmaya başladılarAndım,yara bere içindelerBende ki ben de,tükenmişlerdeVe..Bende ki beni,kaldırıp çöpe attılar.. 01-12-2020 İZMİR Ramazan Aras

FARUKİ ( 7. ŞİİR ) Ben bunları çoktan sezdim Bilemedin sen Faruki Bozkurtlarla dağda gezdim Ben var ya ben, ben Faruki Keşke bu havuz da dolsa Değiştir istersen bolsa Bozkırlısın ne de olsa Çekiyormuş gen Faruki Gördün mü Hatça bacıyı Çeken bilirmiş acıyı Boşver hocayı hacıyı Öğren bilim fen Faruki...

Nasıl yüreğine alırdın diye soruyorlar….Gülümsüyorum !Beni bilenleri anlıyorum…Yaşımı , yaşamımı, acılarımı, hezeyan ve çilelerimi…İşte böyle diyorum.Bana bırakılanla yetiniyorum…Aşklar hep güldürmez ki..!Ayrılığı tadacaksın ki aşık olduğunu anlayacaksın…Ağlamayı bileceksin ki gülmek anlam kazansın..!Ve susan onca insan…Susmayın  konuşun, seveniniz yoksa sevginiz var…Az şey mi bu..?Gece çok idealdir bana mesela…Ben ve ruhum yan yana , yürek yüreğe kavga ederiz., aşk yaşarız umarsızca….Sevgilimle  el ele tutuşur, sahilde gezer , yosun kokusu çekerim  sigara yerine…Sonra gözlerine bakarak şarkılar söylerim, bir çay bahçesi loş ışığında….Şehrimin bütün anılarını sığdırırım o kısacık saatlere…Meğer zamanım hiç yokmuş kimselere ayıracak kendimden başka..!Yalnızım diyenlere hep şaşırırım….Sonra pencereden dışarıya bakıyorum, sokaklar diyorum, ne kadar da  boş… Fakat yüreğim bir o kadar dolu..!Düşünüyorum..!Onsuz  ay ne kadar sönük duruyor..!Dönüp dönüp sarıldığım  hayallerBakışlarındaki aşkı anlatıyor bana..!Ne yapıyorsun, kimi düşlüyorsun  demedim kendime hiç…Salıverdim duygularımı, Allah ne verdiyse vursun gönlümün teline diyerek…Ben, yalnızlığımın bitmez anılarıyla dertleşiyorum, tutunduğum yüreğim de…Şuursuzca  gelen ani hislerim dalgalandırıyor sakin hasretimi….Gel demiyorum sevgiliye asla, içimden geçse de…Gelmese de olur diyorum…Ben biliyorum ya sevdiğimi..!Onun mutlu olduğunu düşünürüm, onu görmesem de, gülümsediğini…Görmek te asla istemem özlemim biter hissiyle…Diyeceğim o ki..!Ben böyle çok çok mutluyum, yalnız değilim…O hep yanı başım da, tüm hücrelerimde  dolaşıyor…Kalbimiz de yaşadıktan sonra…Bu şehre biz el ele girmesek te olur…Aşk yaşasın doğduğu şehir de… 04 nisan 2022 Henüz Şair Dilaver Karagöz