Murat Topçu
Düşünün bir insanı…
Bu dünyaya geliyor, yaşıyor, yiyor, içiyor, geziyor ve sonra sessiz sedasız göçüp gidiyor. Ardında ne bir iz ne bir eser ne de insanlığa dokunan bir hatıra bırakıyor.
Bir de öyle insanlar var ki…
Aradan yüzlerce, hatta binlerce yıl geçmesine rağmen isimleri hâlâ anılıyor. Çünkü onlar sadece kendileri için yaşamadılar. İnsanlık için düşündüler, ürettiler, keşfettiler ve gelecek nesillere ışık tuttular.
Albert Einstein, evrenin sırlarını anlamamıza katkıda bulundu.
Nikola Tesla, elektriğin ve teknolojinin geleceğine yön verdi.
Thomas Edison, buluşlarıyla hayatımızı değiştirdi.
Louis Pasteur, bilimsel çalışmalarıyla milyonlarca insanın hayatına dokundu.
Frederick Banting ve Charles Best, insülinin keşfinde önemli rol oynayarak diyabet hastalarına umut oldu.
Isaac Newton, bilimin temel taşlarından birini oluşturdu.
Galileo Galilei, bilimin önündeki karanlığı aydınlattı.
Gazali, düşünce dünyasına derin izler bıraktı.
Hârezmî, matematiğin gelişimine büyük katkılar sağladı.
İbn Haldun, tarih ve toplum biliminde çığır açtı.
İbn Sina, tıp tarihine adını altın harflerle yazdırdı.
Ali Kuşçu, astronomi ve matematik alanında önemli eserler bıraktı.
Hezârfen Ahmet Çelebi, uçma hayaliyle tarihe geçti.
Louis Armstrong, müziğiyle dünyaya unutulmaz eserler kazandırdı.
Mimar Sinan, aradan asırlar geçmesine rağmen ayakta duran eserleriyle insanlığa miras bıraktı.
Peki, bütün bu insanları diğerlerinden ayıran neydi?
Onlar sadece yaşamadılar; bir şeyleri değiştirdiler.
Kimi bir hastalığa çare aradı, kimi gökyüzünün sırlarını çözmeye çalıştı, kimi insanlığın düşünce ufkunu genişletti, kimi de taşa ve toprağa ölümsüz eserler işledi.
Bugün kullandığımız pek çok teknoloji, tedavi yöntemi, bilimsel bilgi ve sanat eseri, geçmişte yaşamış insanların merakına, emeğine ve cesaretine borçlu.
İşte asıl mesele burada!
İnsan bu dünyaya sadece yaşamak için mi gelir, yoksa kendisinden sonra da yaşayacak bir iz bırakmak için mi?
Elbette herkes Einstein, Tesla, İbn Sina veya Mimar Sinan olamaz. Zaten mesele büyük bir bilim insanı olmak da değildir.
Bir çocuğa güzel bir gelecek hazırlamak, bir hastaya yardım etmek, bir insanın hayatına dokunmak, bir gence yol göstermek de insanlığa bırakılan çok değerli miraslardır.
Çünkü insanın gerçek değeri yalnızca ne kadar yaşadığıyla değil, yaşarken kaç hayata dokunduğuyla ölçülür.
Unutmayalım ki;
Bazı insanlar ölür, isimleri de onlarla birlikte unutulur.
Bazı insanlar ise asırlar önce bu dünyadan göçüp gitmiştir ama fikirleri, eserleri ve insanlığa katkıları hâlâ yaşamaktadır.
Mesele dünyaya gelmek değil, dünyadan giderken arkamızda ne bıraktığımızdır.
Belki de hepimizin kendisine sorması gereken soru şudur:
Yarın bu dünyadan göçüp gittiğimizde arkamızdan ne söylenecek?
Bir insanın hayatına ışık olabildik mi? Bir derde çare bulabildik mi? Bir gönüle dokunabildik mi?
Yoksa sadece yaşayıp geçtik mi?
İnsan bu dünyadan göçer, ama insanlığa bıraktığı fayda ve eserler yaşamaya devam eder.