DEPREM – 5

/Mensure/ ^^ Karanlığın koynundan çıkıp her gün doğuyor güneş. Ve sonra da batıyor Gamzekız. Arasında sıkıntılı saatler. Belki yavaş, ama geçiyor. Devamlılık süreci içinde zamanı; mazi, hâl ve istikbal parçalarına bölmek geliyor içimden! Bölemiyorum… Canım sıkılıyor nedense, çok şeyler yapmak istiyorum, ama imkânsızlıklar bir Erciyes gibi yükseliyor önüme Gamzekız. Elbette...

Gözlerim nur, gözlerim ayna Aklım her zaman başımda Kıymetini bilirim bütün nimetlerin En başta kalbin ve gözlerin   Panik yapmam hiçbir zaman, durup düşünürüm Önce onurumu düşünürüm her konuda Çabuk sinirlenmem, öfkemi yenerim Ağzımdan tane tane çıkar kelimelerim   Dikkatim her zaman dilimdedir Uzak durduğum tavır züppeliktir Dert edinirim ağzımdan...

Sen Sesini tenimde gizlediğim Adını yüzümün çizgileri gibi ezberlediğim çocuk  Geçmiş gelecek kaygısı taşımayan umarsız âşık Yalan yanlış dostluklara demir atmış Ertelenmiş mutluluklara gebe, çâresiz insan Sen Bildiği zamanlardan bilinmez zamanlara yürüyen  Sustukça, suskunluğu dağlarda yankılanan, arşı inleten İnce, kırgın yalnızlığıyla karanlığı ürküten  Kırık dökük düşlerine bakıp bakıp dövünen Kızdı...

her köşesinde senin izlerin varmışher dalı senin hayalinle büyümüşve her çiçek senin ışığınla açmış Seninmiş o bahçeben yalnızca bir misafirmişim Misafirliğini bilmeyenkokularına sığınanrenklerinde kendini kaybedenama ait olmayan bir yolcuydum Mor salkımlar senin gülüşünle konuşuyormuşbenim fısıltılarımı duymuyormuş meğergidişinle kuruyan bahçeşimdi yalnızca benim omuzlarımda bir yükama o bahçeher zaman seninmiş Gidişinle anladım...

S Ü R G Ü N /sone/ ALİ RIZA NAVRUZ … ‘Git’ dersin ya, durup durup inceden; Bu nefes de biter giderim bir gün. Keşke söyleseydin daha önceden, Git demenin adı; gönülden sürgün. Eyvallahım olmaz burda kalana, Ufkun ötesine çadır kurarım. Kanmam artık uydurduğun yalana; Bundan gerû ne ararım sorarım....

Severek yazdım. Severek yazdıklarım kabul görür müydü? Yazarlık, sonucunu bilmek istemediğim bir vazife oldu. Bahis konusu olan vazife bir ayaklanma değil elbet. Kendini bulmak ve karanlıktan kurtuluş için… Yoksa hükmeden karanlığın vahşi gururu içinde eririm. Bu benim derdim elbette. Peki, benden evvelkiler ne yapmıştı? Yapılanları kabul etmek zordu. İsyan etmek...