Hayat bazen bize insan kaybettirmez.
İnsanların gerçek yüzünü gösterir.
Birinin hayatınızdan çıkması her zaman kayıp değildir.
Bazen büyük bir yükten kurtuluştur.
Çünkü gerçek dost, sizin sınırınıza saygı duyar.
Gerçek arkadaş, “Hayır”ınızı kişisel hakaret olarak görmez.
Gerçek sevgi, karşılığında sürekli hizmet beklemez.
Gerçek bağ, yalnızca sizin verdiğiniz sürece ayakta kalmaz.
Ama birileri sizin sınır koymanızı “ihanet” gibi görüyorsa, belki de yıllardır sizin sevginizi değil, fedakârlığınızı kullanıyordur.
İşte bunu kabul etmek acıtır.
Çünkü insan en çok da kendisine değer verdiğini düşündüğü insanların aslında kendisinden ne kadar faydalandığını fark ettiğinde kırılır.
ÇAYIN ŞEKERİ BİTİNCE BARDAĞA KÜSMEK
Biz buna biraz da şöyle diyoruz:
“Çayın şekeri bitince bardağa küsmek.”
Şeker bitmiştir.
Çay hâlâ oradadır.
Bardak hâlâ bardaktır.
Ama alıştıkları tat yoktur artık.
Ve nedense suçlu bardak ilan edilir.
Hayatta da böyle insanlar vardır.
Siz yıllarca verirsiniz.
Onlar alışır.
İlginize alışırlar.
Fedakârlığınıza alışırlar.
Hep ulaşılabilir olmanıza alışırlar.
Her sıkıntılarında yanlarında olmanıza alışırlar.
Sonra bir gün siz yorulursunuz.
“Ben de biraz kendimi düşüneyim” dersiniz.
İşte o gün kıyamet kopar.
Çünkü onların gözünde siz değişmişsinizdir.
Oysa değişen siz değilsiniz.
Değişen, onlara sunduğunuz imkânın sınırıdır.
Umut UÇAR
