GÜLMEZ SENSİZ VİRANE GÖNÜL

Bilirmisin ne hallere düştüğüm Kahırımda boğulurum, medet ey… Kusurumdur, bastım kırıldı dalın İnsafına sığınırım medet ey… Bir his var ki çözemedim gizini. Hece, hece ezber ettim sözünü Gözlerinde mahkum ettin gözümü. Hülyasında buğ olurum medet ey. Bergüzar ver gülşeninden, gülünden Bal’mı akan dudağından, dilinden? İçsem aşkın şarabını elinden Mest olurum...

GÖRESİM GELDİ (ÖZLEM DESTANI -1) Ozan Anzeri … Bağçada, davarda, köyde görmedim Nillerde dıldırın göresim geldi Güzden beri sevgi ağı örmedim Özledim baharda öresim geldi Tıfıl günlerimi hayale daldım Belime peştimal azığı aldım Davarla, sığırla baş başa galdım Gölpınar’a doğru süresim geldi Her taraf yemyeşil saldım davarı Kesme çalısıyla örmüş...

Sesimizi kimse duymuyor Anne… Hasan Ejder Tazeoğlu … Günesi göremiyorum anne Üstümde beton yığını Babam beni duymuyor sanki Haykırıyorum anne Karanlık zifiri karanlık Sesler duyuyorum Sesimi duyan varmı İrkiliyorum anne Sana gelmek istiyorum Üstümde bir ağırlık Çırpınıyorum delice Gene o ses Sesimi duyan varmı Anlıyorum geç olmadan Sessizce gidiyoruz Üstümüzde...

Seninle mevsim yemyeşil rengarenk muhteşem bir bahardı Sevdan içimde günden güne alevlenerek yanıp duran nardı Gittin gideli kırlara bağlara bahçelere güz geldi soldu sarardı İnsanın canına can katan ömrünü uzatan o güzel zarif kadın Merak ederdi gözüne hiç uyku girmezdi beni arardı sorardı Duygulandım gözlerim nemlendi buğulandı bayağı yaşardı Endişelenip...

Yüzümü okşayan ılık rüzgâr, Mısır patlağı gibi, renk renk ağaçlar… Canlanma, tazelenme, yeniden doğma; Yeşeren doğa gibi yeşeren yepyeni umutlar. Çok uzaklardan gelerek bize baharın müjdesini veren Göçmen kuşlar, Havaya dağılan mis gibi bahar kokusu… Doğumun müjdecisi, Güneşin sevdalısı, Anne şefkati gibi bizi saran kolları… Her güzel şey gibi Çok...

İnsanları anlamak ve çözmek için uzun bir ömür gerekir, yine de insan oğlunu anlayamazsın çözemezsin de insanların huyları soyları artık eskisi gibi değildir. Bir söz versin sözün de dursun, sözün de duran insanlar yok bin de iki çıkar ve ya çıkmaz da günümüze baktıkça sözünün eri tanımı çok eskiler de...