Hasret kaldık huzura, bir yudum olsa kâfi
Kaprislerden arınmış, sadeliği özledim
Maddeye esir düşen, insan olur mu safi?
Duyguyla akortlanmış, önceliği özledim
***
Çıkar uğruna bozduk, zaten şaşmış mizanı
Güçlüye kalkan ettik, kör ederek vicdanı
Mazlumun ahıyla bak, yıkıldı hak divanı
Olmayan adaletin, hukukunu özledim
***
Eskiden dert ehlinin, bağrı sessiz yanardı
Yürekteki yaralar, için için kanardı
Dost kıymetin bilenler, vefa ile anardı
Kervanı belli olan, gam yükünü özledim
***
Yad ellere özendik, unuttuk has mirası
Gösterişe yenildi, töremizin esası
Üstümde eğri durur, elin taklit libası
Başkalaşmış kültürün, öz kökünü özledim
***
Perde kalktı aradan, bütün kirler saçıldı
Sağlam sandığım sandık, kırılınca açıldı
Gizlenen kokuşmuşluk, görülünce kaçıldı
İçi çürük cevizin, kabuğunu özledim
***
Riyadan uzak durup, mertlik olsa özünde
Yalan dolan bilmeden, sadık kalsa sözünde
Muhabbetin ateşi, hiç sönmese közünde
Doğruluk – dürüstlüğü, gerçekliği özledim
***
Özledim ben özledim, hep yolunu gözledim
Her daim vicdanımı, adaletle sözledim
Doksan olan derdimi, bu gidişle yüzledim
Esaretten kurtulmuş, insanlığı özledim
Ali Rıza Malkoç