Ayşe Elvatani
…
Kasvetli bir bahçenin
Sessiz bir köşesinde
Ümidini kesmiş biri tarafından
Gecenin karanlığında
Ekilmiş..
Kendi ıssızlığında açmış
Füme renkli bir güldüm ben..
Sahibimin tüm kasvetini…
Tüm öfkesini,
Tüm içine attıklarını..
Onun beni her sulamasında
İçime damla damla hapsetmiş..
O suladıkça büyümüş..
Ama bir o kadar rengi kararmış
Bir çiçektir ben..
Üzüntü ve hüznün karışımı olmuş..
Fırtınalar ve şiddetli yağmurlara
Göğüs gere gere açmış
Füme renkli bir güldüm ben..
Ve sen hayatımda gördüğüm..
En güzel varlıktın
Altın yaldızlı mavi kelebek..
Gökyüzümün şen esintisi..
Gönül hanemin baş köşesi..
Ne çok sevdim bana gelişini..
Onca çiçeği es geçip
Üzerime konuşunu..
Ne çok sevdim
Beni candan sevişini..
Mutluluk kısa mıdır hep böyle?
Her şey biter mi bir anda sen söyle..
Sonsuzum olacaktın
Kalacaktın bende hep..
Sendin şu kısa ömrümde
Huzuruma sebep..
Ama farklıydık dediğin gibi..
Ben güldüm sen kelebek..
Kısa sürelikti bu muhabbet..
Benim için kısaydı..
Senin için ömür..
Unutmayacağım seni müebbet…
Sürecek bu sevgim ilelebet…
Kendi ıssızlıgında açmış
Füme renkli bir güldüm ben”
Okurken çok hoş geldi kulağıma, Kaleminize sağlık