Ömür

Yaşamın tek gerçek hediyesi ölümdür.

Ardımdan gelmiyor kimse.

Elimde demet demet çiçekler…

Bakınıyorum etrafıma,

kimse yok.

Ayak seslerim bile

bana ait değil artık,

gölgem bile

erken terk etmiş beni.

Kimsesiz tüm güzel kokular,

yağmursuz tüm bahçeler.

Kapısı hiç çalınmamış evler gibi

duruyor dünya,

her şey yerli yerinde

ama kimseye ait değil.

Kimsesiz açıyorum ölüme.

Ne bir el

ne de geri çağıran bir ses.

Zaman cebimde bozuk para,

duvarda parçalanmış saat gibi duruyor…

Ne harcanabiliyor

ne tamir ediliyor,

sadece ağırlık yapıyor

yaşadıkça.

Ömür…

Bir yer var içimde,

ışık girmiyor,

adımı bile fısıldayarak söylüyorlar.

Mahzende içilmeyi bekleyen insan manzarası.

Çizenin elleri yok,

bakanın gözleri.

Duvar çok kez ölmeyi öğreniyor benden,

Toprak ilk kez adımı öğreniyor benden.

Ben geçtikçe

dünya biraz daha susuyor,

sanki varlığım

bir vedaya benziyor.

Çiçekler ağır,

taşıyamıyorum kokularını.

Her şey fazlalık artık,

hatıralar,

bekleyişler,

yarım kalmış cümleler.

Tamamlanmayan ne varsa

benden daha diri,

ben ise

bitmiş bir kelime gibiyim.

Yaşam

benden kendini çoktan geri aldı.

Geriye

susmayı bilen bir kalp

ve kapanmayı öğrenmiş bir kapı kaldı.

Anahtarı das

artık içimde taşımıyorum.

Seher Gündoğdu// Dilaver Karagöz