YUDUMLADIM…

Gece karanlık… Karanlık nereye bakarsam bakayım Teslim almış ülkemi karanlığın efsunlu gücü. Soğuk değilse bile gece Ajanslara düşen haberin üşüttü içimi usta. Titredi, ruhum derinden. En büyük nükteni yaptın be usta; bu gidişinle. Göz pınarlarımdan yaş; Dizlerimden bağ çözüldü. Şakaya ağlanırmı hiç? Diye sorma be usta. Senin şakan bile hicvin...

Katlanamıyorum.. Bu gönül ağlıyor şehrin tam ortasında Gök yüzünün vaat ettiği en ayazında Gece en hareretle yüreğime vururken Aşkın kollarında can çekişiyorum Özlüyorum… Nefes diye seni soluyorum Kaskatı gönlüme sığınıyorum Duygularıma oksijen gitmezken Aşkın kollarında can çekişiyorum Dayanıyorum… Buz tutan kirpiklerime aldırmadan Üzerime düşen kar tanelerini kovuyorum Senin varlığınla üşürken…...

 İnsanoğlunun varlığından bu yana çeşitli ve sonu gelmeyen istek ve ihtiyaçları vardır. Bu istek ve ihtiyaçlarını karşılamak için farklı yollar ve şekiller ile örgütlenmeye ihtiyacı olmuştur. Özellikle teknolojinin gelişimi ile beraber insanoğlunun ihtiyaçları ve aynı zamanda istekleri birçok kez değişme ve gelişme göstermiştir. Bahsettiğimiz bu ihtiyaçları ve istekleri karşılamak için...

Öptüm, alnıma götürdüm elini. Berhudar ol evladım. Dedi. Tuttu bileğimden, adın ne senin yavrum? Dedi. Yüzünde sevecen, samimi bir ifade ile beliren o tatlı tebessüm; bakışlarındaki derin hüznün yansıması yüreğimin sızlamasına yetti, yetti de artı bile. -Mehpare, efendim. Neden sordunuz teyzeciğim? -Şey… benim de sen yaşlarda bir torunum vardı da!...

Ne sözler kifayet eder, ne yüreğim elverir hikayemden güne notlar düşmeyi. Yalana, yanlışa sapmadan yolum, anlatayım desem ahvalimi. Kırılır dalları, sararır yaprakları, kurur yeni açmış filizleri özenle koruduğum kök çınarımın. Yegâne suçlunun kendim olduğunu itiraf etsem mesela… Kazara, beklemek zorunda kaldığım isimsiz duraklarda. ”Elbette suçlu sensin !” Diyebilecek o kadar...

Nazmi Metin’in Varız adlı şiir kitabı, insanın en kırılgan hâlinden en dirençli duruşuna uzanan geniş bir duygu ve düşünce evrenini okurla buluşturuyor. Bu kitapta şiir, yalnızca estetik bir ifade alanı değil; emeğin, adalet arayışının, belleğin ve umudun dili olarak karşımıza çıkıyor. Metin’in dizeleri; yaşanmışlıkların tortusunu taşıyan bir yürekten süzülerek, toplumsal...