Şiir

Dil Aver Karagöz

Altı yaşında,  Annemin öldüğü günde kaldım ben !

Sanırım rakamlardan ibaret büyümekti benimkisi,

Yoksa gelen giden ezemezdi ve hayır demeyi bilecek büyüklüğe ve olgunluğa ererdim.

Altı yaşında, annemin öldüğü günde kaldım ben ! 

Sanırım büyümek çocuklardan ibaretti.

Yoksa oğlum babacığım çok duygusalsın, büyü artık,  kızım omuzuma yaslanmaz, sen en değerli arkadaşımsın demezdi.

Bu enfes, çok lezzetli!

Altı yaşındayım, annemin öldüğü yaştayım ben ! 

Ne yaparsın…. 

Baba omzu yerine ağaçlara yaslanmak, anne yerine bir  yastığığa derdi anlatmak her gün tekrarlanınca büyüyemiyor insan.

Bu çok beter, çok dramatik!

Altı yaşındayım, annemin öldüğü yaştayım ben ! 

Küçüğüm ben çok küçüğüm !

Hem büyüsem küçüklerden özür diler miyim hiç ?

Sanırım özür dilemesi gereken benim !

Karımdan, büyütemediğim varlıktan, tüm yolum kesişen, çok iyisin diyen, talan eden insanlardan özür dilemeliğim. 

Sadece iyi olduğum için, büyüyemediğim için kendimden özür dilemeliğim. 

Çok faydalı;

Yaşasın her şeye gücü yeten büyüklük!

Çok zararlı;

Kahrolsun hiç bir şeye gücü yetmeyen küçüklük.

Yaşar  kesinlikle insanlık

Ölürse çocukluk.

Yaşadığım , çok zarar verdiğim için  tüm kâinattan özür dilerim.

Tüm bu olanlara Kader diyen sahtekarlara küfrettiğim için  masum , tertemiz dilimden özür dilemeliyim ben.

Alınmayın;

Altı yaşındayım, annemin öldüğü yaştayım ben.

Bu ironi değil gerçek yakarış;

Tüm günahlar için Allah’tan  af diliyorum, özür diliyorum ben.

Dil Aver Karagöz (Gönle giren şair/Öksüz şiirlerin babası)

Tatlı düşler 

Düş’ü Alevli paltosuz şiirler