Osmanlı’dan Günümüze Irak’ta Türk Dergileri

                                                                     Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak. Yusuf Atılgan Önümde bembeyaz el değmemiş, ayak basılmamış kar beyazı bir tuval. Cesaretimi topladım karşısına geçtim, Donkişot’ vari bir hareketle elimde cins cins inceli kalınlı köşeli yuvarlak fırçalarla düşünüyorum, ne atarsam değişir bu beyazlıklar diye. Bu aralar felsefeyle...

İsteseydin kalbinde baharı yaşardın, Kış gününde bahçende çiçekler açardı, Sevgimle yüreğine imzamı atardım. Ömür bahçeni rengarenk boyardım, **** Sor bakalım değdimi ya Yazık oldu bunca emeklere Seninle.geçen zamana Değer verilmezmış Sevmeyi bilmeyene **** Sen beni hafife aldın Yaşarken kiymet.bilmedin, Ellerin.boş kalınca, Boynu bükük,kalbi kırık baka kaldın, **** Talih kuşu konmuştu...

Okuduğun andan itibaren seni içine çekecek ve soluksuzca okumaya devam edeceğin bu hikayede bazen ağlayacak bazen kahkaha atacak bazen düşüncelerini, iç dünyanı sorgulayacaksın.  Baş karakter Filiz Assur’un gözünden ! hayatı irdeleyeceksin. Hayatta hiçbirşey senin kontrolünde değil. Hayatın bir anda alabora olabilir ya da uçurumun kıyısındayken bir anda huzuru bulabilirsin. Gözlerinin...

Mecnun düşmüş çöllere bulmak için leylayıFerhat şirin uğruna delmiş dağı kayayıBen nasrettin misali ummalara mayayıÇalıyorum umudum son tepenin ardında Sığmayarak kabıma dolup dolup dolup taşarakÇileleri dertleri birer birer aşarakDinlenmeden durmadan çılgın gibi koşarakGeliyorum umudum son tepenin ardında Çaldığım kapılarda gözlediğim yollardaBin umutla iplikler bağladığım dallardaTuttuğum her dilekte baktırdığım fallardaDiliyorum umudum...

Her çiçeğe bir şiir yazılmalıVe her şiire bir petal takılmalı..İnsanoğlu ilk gülümsemesini bu arı orkidesinden almış olmalıHem de ağız dolusundan olan, gülücük falan değilİçi siyaha çalan mor iken dışa koyduğu pembe çanak yapraklara bir eğilGör kan kusup kızılcık şerbeti içtim sabır susuzluk analojisiniÜzerindeki açısal simetrisi temsili  hayatın denge simgesiniVe gözleri…...

ERLEND LOE Norveç’li yazar Erlend Loe’dan gayet enteresan ve sıra dışı bir kurgusu olan bir kitaptı. Andreas Doppler başarılı bir iş adamı, 2 çocuklu gayet başarılı bir aile babasıyken, bir gün ormanda bisikletinden düşüyor ve her şey birdenbire karışıyor. İşleyen sistemi ve insanları sevmediğini-istemediğini anlıyor ve ormanda içi huzurla doluyor....