Kasım Kara
…
Zaman su gibi akar, durmaz yanında.
Şu fani dünyada bizler, hepimiz misafir.
Buram buram sıla kokar…
Gelen konar, bir gün gelir gözlerini kapar,
Yolun sonu belli zaten, hepimiz misafir.
…
Ne yolcular, ne erenler geçti;
Herkes nasibine ne düştüyse onu içti.
Kimi ekinini ekti, kimi ömrünü biçti,
Bir gölge gibi gelip geçen, hepimiz misafir.
…
Ne şan şöhret kalır geride, ne mal ile mülk,
Topraktan geldik toprağa, gideceğiz tükenecek mülk.
Gönüller kırıp ah alma, sevgiyle yaşa,
Bir nefeslik candan ibaret, hepimiz misafir.
…
Sert eser rüzgâr;
Sıla hasretiyle çok kimse sildi gözünün yaşını.
Ne malın faydası var, ne mezarının taşının,
Dünyada her şey fani, hepimiz misafir.
…
İyilikten başka her şey dünyada boş,
Bir kapıdan girip geçen, hepimiz misafir.
…
Kırılmasın kimsenin kalbi, incinmesin canı,
Baki kalmadı kimseye bu koca dünya alanı.
Unutma toprağa düşeceğin o son anı,
Bir garip yolcuyuz burada, hepimiz misafir.
…
Kimi han sahibi olmuş, kimi yollara düşmüş,
Kimi ekmeğin peşinde, çileyle pişmiş.
Bunca hırs, bunca kavga söylesene neymiş?
Ecel şerbetini içen, hepimiz misafir.
…
Gençlik de gelip geçer,
Ak düşer saçlara…
Tatlı bir dil, bir tebessüm yeter;
Hoş bir seda bırak, hepimiz misafir.
…
Eski sevdalar tüter tarlada, harman yerinde,
Bir sızı birikir yüreğin en derininde.
Köylüm toplanır sohbet eder akşam serininde,
Nefes tükenip bitince, hepimiz misafir.
…
Sokaklarda çınlar çoluk çocuğun sesi,
Her canlıya nasip olmuş bir can nefesi.
Kırılır en sonunda bu fani beden kafesi,
Ebedi aleme göçen, hepimiz misafir.
…
Toprağı bereketli, insanı merttir, yiğittir,
Ayrılık acısı içimizde bir derin derttir.
Dünya dedikleri altı boş bir gölgedir,
Göz açıp kapayıncaya dek, hepimiz misafir.
…
Ne bir kul baki kalır, ne bir sultan…
Sevgiyle sarmak gerek yürekteki yarayı.
Ecel gelip çalınca kapıdaki çanı,
Sessizce çekip giden, hepimiz misafir.
…
Kalbim der ki: Kelamım içten, sözüm dostadır,
İyilik yap ki ardından duan ulaşsın yaza.
Ömür dediğin bir rüzgâr, eser geçer azdan çoğa,
Bırakıp her şeyi bir gün, hepimiz misafir.