EDEBİYAT

Bir zamanlar çocuktuk. Ve çocukça hayaller kurardık. Hayallerimizle insanlığın kurtarıcı rolünü oynardık. Oyunumuzla hepimiz kurtuluşu arıyorduk. Kurtuluş için adeta hepimiz iyilik meleği idik. Saf ve dürüst hayallerle gözde büyütülen kurtarıcı kahramanlar oluyorduk. Daha doğrusu; ulaşılmayana karşı ancak hayallerle ulaşabiliyorduk. Daha dürüst olmak gerekiyorsa, kurtarmak bizim için kurtarış vasiyeti olmaktaydı. Vasiyet...

Anısına… İlhan Berk 28 Ağustos 2008 “””” Ali Rıza Navruz Nazım Hikmet ile Ahmet Hâşim arasında bir kitap olduğunu söylūyordu İlhan Berk şairimiz kendisini tanıtırken. Bu dip notu bir tarafa koyalım şimdi. Bu gün onun ebediyete göçūnün 15. Senesi. Bu nedenle şiirimizin lirik şairini rahmetle ananalım istiyorum. Cemal Süreya’nın Verdiği...

Dağdaki evimizin ak toprakla sıvanmış badanasız duvarlarında hemen hiç süs eşyası yoktu. Yerlerde farelerin kemirmesi muhtemel pek çok eşya, taş duvara çakılan çivilerde asılmıştı. Bu nedenle zaten pek boş duvar da yoktu. Ancak kıble yünündeki duvarda tablo ebatlarında güzel bir ayna asılıydı. Yansıttığı görüntüler değişkenlik ve hareket gösteren bu güzel...

Hayat, başı ve sonu belli olan bir kitap gibidir. Hayat, giriş gelişme ve sonuç olarak üç bölümden oluşur. Giriş bölümü ve sonuç bölümü tüm insanlık için aynıdır ve değişmez. Giriş bölümü doğum, yani hayata gözleri açmak, sonuç ise ölüm, yani ebediyete uğurlanmaktır. İnsan gelişme bölümünü kendi belirler. Doğar, belli bir...

Münzevi olup köşesine çekilmek… Köşesine çekilip münzevi olanlardan biri de benim. Münzevi köşemde düşüncelerimi elekten geçirip dostlara takdim ederken, “İşi bilene veriniz” emrini takdirle kabule bırakıyorum. Bıraktığım, ıstıraplarla dolu görevler… Beklediğim, dostların yardım ve el uzatmalarıyla ıstıraplarımın hafiflemesi… Ama olmadı. Dostlarım; kilise ve camilerde kaldı… Kilise ve camilerde düşünce olmazdı....

Mütemadiyen yılda birkaç kez ağlamak diye bir şey yoktur. Artık kronikleşen bir senfoni vardır ortada. Ne ye ağladığını bile bilmezsin ki. Vakti ile bir hevese ne olmadı diye mi hala ya da neden uyarıları dikkate almadım diye mi. Yoksa durum zaten kendini gösteriyordu ne körmüşüm diye mi. Ya da yahu...

Çemremiş diz üstüne, alaca renkli dırıldan şalvarını, omuzunda kürek yaşına göre hızlı sayılabilecek adımlarla yürüyordu ark boyu, yukarı bende doğru Satı Kadın. Yanı başımdan geçerken; -Hayrola Satı Aba, nereye böyle yaya yapıldak? Dedim oralı olmadı. Duymadı, görmedi mi, duydu, gördü görmezdenmi geldi; orasını bilemem. Odukça telaşlı ve huzursuz bir hali...

Biz Yörüklerin oturmaktan anladıkları şey yemek yerken bağdaş kurup sofraya oturmak, çay içerken de duvar dibindeki bir hasır yastığa ya da bir tahıl çuvalına yaslanıp bacaklarımızı öne doğru uzatmaktı. Hatta çift çubuk işlerinden sürekli yorgun düşen babamız için oturmak, koltuğunun altına ikiye katlanmış bir yastık koyup yan gelip uzanmaktı. Annemiz,...

Dün bir dostumdan haber geldi. Dostum beni okumak istiyormuş. Okumak istemesi dostça bir arzu… Zaten yıllarca dostlar tarafından anlaşılmamanın acısı içindeyim. Anlaşılmanın acısı içinde iken, bu dostum nasıl beni okuyacak ve nasıl tanıyacak? Bu arkadaşa vereceğim yanıtlar şimdi aklımda saklı kalmaktadır. Ama arkadaşa sorabilirim; fikri hayatımda geçtiğim merhaleleri anlayabilecek mi?...

Kimse bilmez asıl nedeni, Kaybeder herkes sevdiğini, Yol yakınken etmeli tövbe, Hayat bu ölüm her yerde. Savaş, zulüm, taciz, şiddet Depremdir bu dünyayı yıkan gerçek, Allah bilir sonumuz ne olacak, Hayat bu herkes hak ettiğini yaşayacak. Her sene farklı bir konuda, Sınanıyoruz dünyaca, Anlayan biliyor nedenini, Hayat bu, bilmeli kıymeti....

                                        Kendi hayat ve yaşantımda deneyimlediğim kadarıyla söyleyebilirim ki… Çok garip bir dünyada yaşıyoruz. Yaşadığımız her gün bir fazla şaşırıyor, hayretler içinde kalıyoruz. Bir yanda çiçek ekenler bir yanda çiçek koparanlar bir yanda solan çiçeklere su verenlerle karşılaşıyoruz. En çokta yetiştirdiğimiz çiçeklerin koparılmasına üzülüyor ve şaşıyoruz. Bir tohumu toprağa atmak...