enflasyonemeklilikötvdövizakpchpmhp
Adana
Adıyaman
Afyon
Ağrı
Aksaray
Amasya
Ankara
Antalya
Ardahan
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bartın
Batman
Bayburt
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Düzce
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Iğdır
Isparta
İstanbul
İzmir
K.Maraş
Karabük
Karaman
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırıkkale
Kırklareli
Kırşehir
Kilis
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Mardin
Mersin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Osmaniye
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Şanlıurfa
Şırnak
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Uşak
Van
Yalova
Yozgat
Zonguldak
EDEBİYAT
Ne yöne bakınsam, insandan uzak Senaryo bilindik, ucuz biletlerRoller hepimize, kurulmuş tuzakKokuşmuş vicdanlar, leş kesmiş etler/ İlkeler, değerler, anlam ve kavram Sahte, göstermelik, çoğunluğu hamYalnız insan eti, yiyen mi yamyam?!Dönüşümlü, gasp kokulu nöbetler / Haklının gücü yok, ne dense kabulYasal yaptırımlar, kendinden menkulSağduyu ölüdür, çaresiz akılAykırılıklarla, taştı sepetler / Dayanaksız,...
Yeşilin mavinin koynunda, Sessiz bir anın yankısıdır bu an. Beyaz elbisem, ruhumun saf ışığı, Durgun sulara eğildim yavaşça. *** Parmak ucum, serin dokunuşu Uyuyan suyun kalbini uyandırır. Bir anlık temas, binlerce yankı, Dairesel halkalar, sonsuzluğa uzanır. *** Köpüren beyazlık, anın neşesi, Merkezden dışarı, kaçışan zaman. Saçlarım düşmüş, gözlerim yansımada, Bulmak...
Bazen insan ne yaşadığını değil, neyi içinde tutmak zorunda kaldığını yazmak ister. Bu metin, tam da öyle bir yerden doğdu. Herkesin zamanla bir derdi vardır; kimimiz ondan kaçmaya çalışırız, kimimiz ona yetişmeye. Ama çoğumuz, onun gölgesinde eksiliriz de fark etmeyiz bile. İşte bu satırlar, zamanın parmaklarımızdan kayarken bıraktığı izlere bir...
İnsan, dünyaya geldiğinde kendisine ait hiçbir şeye sahip değildir. Ne bir evi vardır, ne bir makamı, ne de bir adı. Önce başkalarının kollarında taşınır, başkalarının sesleriyle tanışır, başkalarının verdiği isimle çağrılır. Sonra büyür. Sahip olduklarının arttığını zanneder. Evler satın alır, odalar döşer, duvarlar örer, şehirler değiştirir. Fakat çoğu zaman fark...
Çocukluğun en derin izleri çoğu zaman masallarla şekillenir. Bir lambanın sarı ışığında dinlenen hikâyeler, yalnızca uykuya geçmeden önce zihni oyalayan küçük anlatılar değildir. Onlar, dünyayı nasıl anlamlandıracağımızı sessizce öğreten ilk metinlerdir. İyilik nedir, kötülük nasıl görünür, sevgi ne ister, fedakârlık nereye kadar sürmelidir… Bütün bu soruların ilk cevaplarını çoğu kez...
“Kalbin kadar temiz bu sayfayı bana ayırdığın için” diye başlayan özel hatıra defteri… İlkokul sıraları çocukların işlendiği, gelecek fikirlerinin inşa edildiği dönemlerdir. Hepimiz lise, üniversite öğretmenlerimizi unutmuşuzdur ama ilk öğretmenimizi çoğunlukla hatırlarız. O yaşlarda içimize nasıl işlenirse değer yargıları; iyilik, kötülük, değer verme ve sevgi nasıl anlam kazanırsa...
Yazların denizi aynı mavi, güneşi aynı yakıcılıktadır. Ama bazen insanı eksilir. Böylece yazlar da farklılaşır. Değişen hiç bir şey yok gibi görünür. Oysa her şey değişmiştir. Artık bizim yazlarımız da böyle olacak. Yıllar boyunca aynı yazlıkta, farklı şehirlerden gelerek, aynı masada buluşan insanlardık. Sabah kahvelerimiz, akşam yemeklerimiz, uzayıp giden sohbetlerimiz...
Bir inat uğruna sattın mı aşkımızı, Elbet olacaktı zamanı, İnanmadın zordu başkası, Yanlış yer yanlış zamandı. Kalp kırıklığı hemen geçmezdi, Her zaman bırakıp giderdi, Elbet birgün gelecekti, Geldiğinde her şey bitecekti. Yanlış yer yanlış zamanda, Yaşıyorum hayatı boşuna, Anladım zor her şey hayatta, Kimse bilmez hayatı da aşkı...
Uyandıran nağmeler, söyleyin artık bana Uyutan maddelerden, ninnilerden usandıkUyarı, öneriler, atılmasın yabanaAltın kaplı tepside, huzur gelecek sandık 01/ Büyü ile uyuyup, sihir ile uyandık Görüntüye aldandık, gözümüzden boyandık Hem gol attın hem yedin, golleri de izledinMagazin dünyasından, ne rolleri izledinPembe diziler boyu, hep gülleri izledinBüyü ile uyuyup, sihir ile...
“Günahını bana bırak / Sevabın senin olsun …” Demiştin ya, ayrılırken o şarkında Ben o cümlenin içinde Yaşamaya razıyım hâlâ. Sen, göğe yazılmış bir dua gibi,Ben yere düşen amin…Seninle başlar içimdeki her iyilik,Sensiz, yarım kalır bütün benliğim. Sevabın senin olsun;Gülüşünle çoğalsın, çoğaldıkça artsın…Ben razıyım,Gözlerinin değdiği her şeyinTüm karanlığını üstlenmeye… Günahını...
Geçtiğimiz günlerde katıldığım bir söyleşide, sahnedeki sunucuyu izlerken dikkatimin ilk olarak görünümüne kaydığını fark ettim. Belki mesleki bir alışkanlık, belki de sadece bir gözlem… Üzerindeki parçalar ve genel hali, alıştığımız o özenli sahne duruşundan oldukça uzaktı. İlk anda bunu sorguladım. Çünkü insan, böyle bir ortam için günler öncesinden hazırlanır diye...