EDEBİYAT

Dünya, üzerine titrediğimiz o eski, huzurlu yuva olmaktan çıkıp, her köşesinden dumanların yükseldiği devasa bir yıkım sahasına dönüştü. Gazete manşetlerinden sızan kan, sadece uzak coğrafyaların değil, bizlerinde tadını kaçırıyor. Kaçırmalı da… Vatanlar kaybediliyor, hastaneler birer beton yığınına dönüşüyor, okullar ise artık bilgi değil, sadece korku soluyor. Ancak bu fiziksel yıkımdan...

Öz aile; anne, baba, kardeş ve çocuktur. Eşten ayrılıp kopabilirsiniz ama öz ailenin mezarları bile aynı yerdedir. * Evlilik, romantizm ve sosyal bağ olarak gelişebilir. Yol arkadaşlığı demek, maddi imkanların varlığıyla yapılan her şey kadar duygusal dünyanın bağı da çok önemlidir. Duygusal bağlılık yoksa eş, bir oda arkadaşlığı olmaktan öte...

​Ayrılık treni seni benden aldı, Giderken ardına son bir kez baktın. Gözlerim yollarda öylece daldı, Yüreği yerinden söküp de yaktın. *** ​”Bir daha gelir mi?” diye sorarsın, Boş yere hayaller, düşler kurarsın. Gurbetin içinde beni ararsın, Giderken boynumu büküp de baktın. *** ​Dumanı karıştı kara buluta, Umutlar bağlandı bir tek...

​Hasretin narıyla yaktın özümü, Yollara bakmaktan yordum gözümü. Kimseler duymuyor dertli sözümü, Kalbimdesin turnam gel artık gel. *** ​Gurbet ellerinde solar mı gülün? Hangi bağda öter garip bülbülün? Kesildi takatim, büküldü belim, Gözümde yaş kalmadı gel artık gel. *** ​Gece gündüz hayalinle yaşarım, Aşılmaz dağları seninle aşarım. Sen gelmezsen bu...

​Pierre Loti’den baktım bir ara, Mavi deniz sanki gönlümde yara. Sivas’tan İstanbul, düştük yollara, Martılar ses verir, halim bir başka. *** ​Çukurcuma’da daldım maziye, Antikacı sordu: “Bu efkar niye?” Eski gramofon döner hediye, Taş plaktan sızan yolum bir başka. *** ​Çiçek Pasajı’nda efkar dağılır, Kemanın sesinden hüzün sağılır. Dertler mısra...

           Kasabanın en işlek sokağında, vitrininde sararmış dantel perdeler asılı küçük bir çay ocağı vardı. Adı “Dostluk Kıraathanesi”ydi ama müdavimleri oraya kısaca “Masa” derdi. Çünkü içerideki en meşhur şey çay değil, kapıya en yakın köşede duran eski tahta masaydı. Dört ayağından biri diğerlerinden kısaydı; altına sıkıştırılmış katlanmış gazete sayfalarıyla ayakta...

TARIHTEBUGÜN SAYGIYLA ANIYORUZ… Türk felsefe öğretmeni, Milli Eğitim Bakanı, Köy Enstitüleri kurucusu. ✔17 Aralık 1897 Istanbul doğumlu. Babası posta nazırı Göreleli Hasan Ali efendi, annesi Neyyire hanım. Anne tarafından Japon sularında batan Ertuğrul firkateyni süvarisi deniz albay Ali beyin torunudur. ✔İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe mezunu olan Hasan Ali bey...

Sabahattin Ali (25 Şubat 1907, Eğridere – 2 Nisan 1948, Kırklareli), Türk yazar ve şair. Edebî kişiliğini toplumcu gerçekçi bir düzleme oturtarak yaşamındaki deneyimlerini okuyucusuna yansıttı ve kendisinden sonraki Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatını etkileyen bir figür hâline geldi. Daha çok öykü türünde eserler verse de romanlarıyla ön plana çıktı; romanlarında...

Halide Halid Araştırmacı Yazar                                        Hocalı, Azerbaycan halkının 20. yüzyılda yaşadığı en derin ve kapanmayan yaralardan biridir. Hocalı, insanlık tarihine kanlı sayfa olarak geçen Khatyn Katliamı, Lidice Katliamı, Oradour-sur-Glane Katliamı ve My Lai Katliamı gibi katliamlarla aynı acı hafızanın parçasıdır. 1992 yılındaki kanlı saldırıya kadar Hocalı’da yaklaşık 7 bin kişi yaşıyordu. Ermenistan’dan...

​Gözümde tütüyor köyümün bağı, Aşılmaz önümde dumanlı dağı. Ömrümün tükendi gençlik çağı, Uçsuz bucaksız yollar yordu beni. *** ​Gurbet elde geçti bunca seneler, Yürekte birikti gizli sancılar. Bitmedi bir türlü gamlar kaygılar, Uçsuz bucaksız yollar yordu beni. *** ​Kader bizi gurbet ele savurdu, Hasretlik ateşi bağrım kavurdu. Kime ne söyledim...

​Çukurçayır derler canım köyüme, Hasretlik yükünü vurdum sırtıma. Maziden bir ses var her bir öğüme, Dalmışım hayatın sert fırtınasına. *** ​Kerpiçten evlerin dumanı tüter, Gözümde canlanır o eski günler. Bağında bahçende bülbüller öter, Gönül o demleri her daim özler. *** ​Harman yerimizde tozlar kalkardı, Bereket fışkırır, sular akardı. Anam tandır...