enflasyonemeklilikötvdövizakpchpmhp
Adana
Adıyaman
Afyon
Ağrı
Aksaray
Amasya
Ankara
Antalya
Ardahan
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bartın
Batman
Bayburt
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Düzce
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Iğdır
Isparta
İstanbul
İzmir
K.Maraş
Karabük
Karaman
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırıkkale
Kırklareli
Kırşehir
Kilis
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Mardin
Mersin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Osmaniye
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Şanlıurfa
Şırnak
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Uşak
Van
Yalova
Yozgat
Zonguldak
Etiket: yazı
UMUT UÇAR … Bazı insanlar kıymetinizi, siz yanlarındayken değil; yokluğunuzla yüzleştiklerinde anlar. Hayat, insana en ağır derslerini çoğu zaman en çok değer verdiği insanlardan verir. Bazen bütün samimiyetinizle birinin hayatına dokunur, onun yükünü hafifletir, sessizce yanında durur ve hiçbir karşılık beklemeden elinizden geleni yaparsınız. Kırıldığı yerde teselli, yorulduğu yerde omuz,...
Buralar sanal dünya; doğruyu yanlış, yanlışı doğru yapar. Bir bakarsın feleğin şaşar. Beğenilmek, güzel görünmek oldum olası insanoğlunun aklını çelmiştir hep… Onay almak, değerli olduğumuzun hissettirilmesi içgüdüsüyle yanıp tutuşuruz adeta… — Bugün ne kadar güzelsin. — Saçların ne kadar hoş görünüyor. — Makyajın çok güzel olmuş. — Ateş ediyorsun. —...
İnsan ilişkilerinin görünmeyen bir terazisi vardır. Bir kefesinde sevgi, diğerinde beklentiler durur. Sevgi ağır bastığında insan, karşısındakinin eksiklerini anlayışla karşılar; bir hatanın ardındaki nedeni düşünür, kırıcı bir sözün arkasında belki de anlatılamamış bir acı olduğunu hisseder. Ancak beklentiler ağırlaşmaya başladığında, aynı insanın daha önce görmezden geldiği ayrıntılar birer birer gözüne...
Bizim yeşilimiz görülmeye değer gerçekten. Bunca yeşilliğin ve şelalelerin arasında bir de yemek molası vermeyelim mi? Yemek için Maşukiye’ye doğru yol alırken adının ilginçliğinden bahsettik. Hikâye işte; Aşuk ve Maşuk, birbirlerini çok seven iki sevgiliymiş. Aşuk’un gözü Maşuk’tan başka hiç kimseyi görmez; baktığı her yerde onu görür, duyduğu her seste...
GAZANFER PAŞA’NIN BİR İKİNCİSİSELİM NÜZHET GERÇEK82 SAYFA 📖Bütün kalbi hüsranla doluydu. ♨️Sarayda önemli bir konuma sahip Gazanfer Paşa, sert mizacına rağmen oldukça sevilen, sayılan, zengin bir paşadır. En büyük özelliği ise çalışkanlığıdır. Öyle ki yoğun çalışma temposu altında adeta bir makineye dönüşmüş, özel hayatından vazgeçmiştir. ♨️Bir gün gelen mektuplar arasında...
Kaybettiğimiz insanı yeniden bulmanın zamanı gelmedi mi? İnsan, ne zaman kaybetti karakterini? Bir sabah uyandığında mı, çıkarlarının peşinden koşarken mi, yoksa doğruların bedelini ödemekten korktuğu gün mü? Belki de karakter dediğimiz o görünmez hazinemizi, küçük küçük tavizler vererek kaybettik. Önce bir gerçeği susturduk, sonra bir yanlışa göz yumduk. Ardından menfaatlerimizi...
Tarihin ilk noktalarına gidip gelirken neden farklı farklı insan tipleri düşünüyoruz? Oysa alışveriş merkezlerinden kıyafetler, marketlerden yiyecekler almasak ne yapardık? Teknolojinin ışık hızında olmadığı sadece yıldızların gökyüzünü aydınlattığı bir yerde olsaydınız nasıl yaşardınız? Yaşadığımız topraklar aynı, evler sade ama işlevsel, giysiler doğal ama koruyucu, ilişkiler ise bugünkü gibi sıcak ve...
Kocaeli’ne girer girmez yağmurla ve yeşille birlikte sanayi havasını da teneffüs ettikten sonra, Derince’nin en güzel yerlerinden biri olan, 30.000 metrekarelik bir alanda kurulan mesire ve dinlenme yeri, ilk durağımız olan Derince Harikalar Sahili’ne ulaştık. Sahile birden fazla giriş var; biz merdivenli yolu tercih ettik. Bizi küçük bir tünele bağladı,...
Konya ovasında Çumra’nın Küçükköy buğdaylık arazisindeyim. Tarih MÖ.7000 ve avcı toplayıcı bir insanken bir anda 10.000 e yakın insanın bir arada yaşadığı “Köy” desem köyden büyük, “Kent” desem sınırları belirlenmemiş bir yerdeyim. İnsanlar önce davet etmekte çekiniyor, elimde taştan yapılmış bir balta, dışında alet olmayınca, aç olduğumu düşünüp beni davet...
Hayatı boyunca soru sordu, araştırdı, kendi çıkmazlarının farkına vardı. Olayları ve insanları çözmeye çalışırken en çok kendisiyle yüzleşti. Gölge benlikleriyle göz göze geldi; kimi zaman sessizce, kimi zaman salya sümük ağlayarak… Ama yürümekten hiç vazgeçmedi.“Ben neden buradayım?” sorusu hiç susmadı. Ve bir başka soru, yıllarca peşinden geldi: “Bu ihtişamlı kitap,...
İstanbul’un sırtlarında, denize bakmayan ama denizin kokusunu taşıyan küçük bir semt vardı. Sabahları fırının bacasından yükselen buğular, apartmanların arasında yavaşça dağılır; simit arabalarının tekerlekleri kaldırımlarda aynı ezberi tekrar eder; mahallenin kedileri, henüz uyanmamış insanlardan önce güneşi sahiplenirdi. Bu semtte herkes birbirini tanır, herkesin hikâyesini bilir, herkesin kapısının önünde bir gün...