AKIL VERME

Hayal Ağacım İğde- Bige Güven Kızılay 227 Sayfa Hayal Ağacım Zeytin’den sonra, kendi blogunda yayınlamış olduğu yazılarını topladığı bu kitabı, geçmişe duyulan özlemden olsa gerek, beni yıllar öncesine götürdü. Karmaşık duygular içerisinde okudum. Bige Hanım’ın yazım dili son derece sade olup, dupduru akıcılığı ile sizi öyle sarıyor ki ne zaman...

Benim hayatım; Güneş ışığımı bulutların örttüğü Çiçeksiz, kokusuz, ağaçsız uzun bir yol Çok ıslandım ben, çok ayaz yedim, ben çok üşüdüm Ah gönlüm ahh sonu hiç gelmeyecek…  *** Sualsiz küçüklüğümde cevapsız büyük acılar…  Ah naçiz varlığım benim ahhhh!  Lekesi yıkanmaz, yalnız ömrüm benim..!  Karanlık odalarda yastığa yağan, gözlerim!  Tüm ömrümü...

Çaresiz Herkesin Diline Düştü   Terk edildi bomboş kaldı yuvası Yalnızlık rüzgarı doldu odası Yorganı sırtında yırtık abası Çaresizdi gurbet iline düştü Önünü göremez oldu kör gibi Tek başına yaşaması zor gibi Ucu alev,alev kızgın kor gibi Ayrılığın oku gönlüne düştü Duyarsız kulaklar duymadı sesi Taşıdı başında sıyrılmaz sisi Hayatın...

Bezdirdi Beni   Sevda girdabında boğuluyorum Sensiz paramparça dağılıyorum Hasretin yakıyor kavruluyorum Sensizlik canımdan bezdirdi beni Hüsranı yaşadım bir kez gülmedim Ben halimi kimseye bildirmedim Gelirsin diyerek yâri bekledim Dönmedi hasrete ezdirdi beni Sen yoksun kurtulmaz beladan başım Akıttım kalmadı gözümde yaşım Ne bir dert ortağı nede yoldaşım Olmadı gölgemle...

Bir ara işaret parmağımda bir yara oluştu ve önce sadece küçücük bir noktayken, zamanla genişeyip kocaman bir şey oldu. İlk zamanları pek önemsemedim, “geçer gider” diye bekledim ama öyle olmadı. Büyürken, bir de üstüne kaşıntı başladı. Kaşıntı dediysem de, öyle böyle değil. İnanılmaz tatlı bir kaşıntı ve kaşımanın ardından başlayan...

Gülümsemesi her hücremi yenileyen güzel, Yineleyen zerreleri; düşten kolinilerde! Sen ki, kıvılcımı volkana döndüren dilber! Mâğmasın , tüm dünyaların çekirdeği, Uğurladığım Venüs baharım. Bu yüzden ki aklı zayi, Aşk haliyle dönmekte, Yörüngene çekimli seyyareler.. Vah ola ki her bir naçar adım, Gök taşları dökülesi hasret mecralarına.. Dem be dem, dil...