Mehmet Sebih Altun
…
Bazen gece yarısı, zihnimde sana bir mektup yazıyorum.
Kâğıda dökülmeyen, bir zarfa konulmayan, hiçbir posta kutusuna bırakılmayan bir mektup…
Belki hiçbir zaman okumayacağın ama benim içimde yıllardır bekleyen bir mektup.
Sevgili sen…
Sana nereden başlayacağımı bilmiyorum.
Bir zamanlar sana anlatacak ne çok şeyim vardı. Gün içinde yaşadığım en küçük olayı bile seninle paylaşmak isterdim. Birinin söylediği komik bir sözü, yolda gördüğüm yaşlı bir adamı, akşamüstü gökyüzünün aldığı rengi…
Şimdi sana anlatacaklarımın çoğu, artık ikimizin de hayatında bulunmayan günlerle ilgili.
Hatırlıyor musun, bir zamanlar hiçbir yere yetişmek zorunda değilmişiz gibi konuştuğumuz akşamları?
Dünya ne kadar büyük, ömrümüz ne kadar uzun gelirdi.
Sanki önümüzde sonsuz bir zaman vardı.
Sanki bir gün birbirimizden uzaklaşsak bile hayat bizi mutlaka yeniden aynı yere getirirdi.
Meğer zaman, insanın sandığından daha hızlı geçiyormuş.
Meğer bazı fırsatlar, kapımızdan bir kez geçiyormuş.
Meğer bazı sözler, söylenmediğinde insanın içinde ömür boyu kalıyormuş.
Sana söyleyemediğim çok şey var.
Sana kızdığım zamanlar da oldu, seni anlamaya çalıştığım zamanlar da. Kendimi haklı bulduğum günler de oldu, belki ben de yanlış yaptım diye düşündüğüm geceler de…
Ama şimdi geriye dönüp bütün bunları tek tek tartmak istemiyorum.
Çünkü zaman, kimin haklı olduğunu belirlemekten çok, neyin gerçekten kıymetli olduğunu öğretiyor insana.
Benim için kıymetli olan, bir zamanlar hayatımda bulunmuş olmandı.
Bana bir gülüşün dünyayı güzelleştirebileceğini göstermendi.
Bazen küçücük bir sözün, insanın içinde büyük bir umut uyandırabileceğini öğretmendi.
Seninle yaşadığım her şey kusursuz değildi.
Belki bazı günler birbirimizi anlamadık. Belki gereğinden fazla sustuk. Belki söylememiz gerekenleri erteledik. Belki de birbirimize verdiğimiz değeri, birbirimize yeterince hissettiremedik.
Ama yaşananların içinde gerçek olan bir şey vardı.
Benim sevgim.
Şimdi bunu sana kanıtlamak zorunda değilim.
Ne seni geri dönmeye ikna etmek ne de geçmişin hesabını yeniden açmak istiyorum.
Yalnızca bilmeni isterdim: Bir zamanlar bu dünyada, senin mutluluğunu kendi mutluluğu kadar önemseyen bir kalp vardı.
Sen güldüğünde sevinen, üzüldüğünde içi daralan, geleceğe dair hayaller kurarken seni de o hayallerin merkezine yerleştiren bir kalp…
Belki sen de bir zamanlar beni böyle sevdin.
Belki sonra değişti her şey.
Belki hayat başka yollara ayırdı bizi.
Belki de ikimiz, aynı hikâyenin içinde farklı sonlar aradık.
Bilmiyorum.
Ama artık bilmek zorunda da değilim.
Sana son bir şey söylemek istiyorum:
Bir gün beni hatırlarsan, yalnızca ayrılığımızı hatırlama.
Birlikte güldüğümüz bir günü de hatırla.
Bir akşamüstünü, küçük bir mutluluğu, içtenlikle edilmiş bir sözü…
Beni yalnızca gidişimizin hüznüyle anma.
Çünkü ben, hayatının bir döneminde seni gerçekten seven insan olarak hatırlanmak isterim.
Bir de sen…
Kendine iyi bak.
Çünkü bir zamanlar ay ışığım olduğun gecelerde, benim en büyük dileğim senin iyi olmandı.
Şimdi o dilek, aramızdaki mesafeye rağmen içimde hâlâ bir yerlerde duruyor.
Ama artık senin yolunu bekleyerek değil, kendi yolumda yürüyerek…
