MEHMET SEBİH ALTUN
…
İnsan kendisini hayatın merkezinde görmeye meyillidir.
Plan yapar.
Hesap yapar.
Biriktirir.
Makam ister.
Şöhret ister.
Güç ister.
Daha büyük bir ev, daha iyi bir araba, daha yüksek bir mevki, daha fazla para…
Bütün bunların kötü olduğunu söylemek elbette mümkün değildir.
İnsan çalışmalı, üretmeli, geleceğini düşünmelidir.
Fakat bütün mesele şurada başlar:
Geleceği düşünmek başka, geleceğin sahibi olduğunu zannetmek başkadır.
İnsan plan yapabilir ama hayatın da kendi planları vardır.
İnsan bir yere gitmek isteyebilir ama yol başka bir yere çıkabilir.
İnsan bir insanı ömrünün sonuna kadar yanında sanabilir ama hayat yolları ayırabilir.
İnsan bugün kurduğu düzenin yıllarca devam edeceğini düşünebilir. Bir sabah uyanır ve bütün düzeninin değiştiğini görür.
Hayat bazen büyük değişiklikleri sessizce getirir.
Kapıyı çalmaz.
İzin istemez.
Hazır olup olmadığını sormaz.
Sadece gelir.
Ve insanın “yarın” diye sakladığı birçok şeyi bir anda “keşke”ye dönüştürebilir.
