4.17’de Bozulan Sessizlik

Sessizliğin Altında Kalan Sesler: Adıyaman

Tuğba Gündüz

Bir şehir, bir gecede sadece binalarını kaybetmez. Hatıralarını, alışkanlıklarını, seslerini de yitirir. Adıyaman’da yaşanan deprem, geride sadece yıkılmış duvarlar değil; yarım kalmış hayatlar, suskun kalmış cümleler bıraktı.
O sabah, kimse uyanmak istemediği bir gerçeğe gözlerini açtı. Ev dediğimiz yerin aslında ne kadar kırılgan olduğunu, bir ömrün ne kadar kısa bir ana sığabileceğini öğrendi insanlar. Enkazın altında kalan sadece beton değildi; çocukların oyuncakları, annelerin hazırladığı sofralar, babaların yarım bıraktığı cümlelerdi.
Sokaklar artık eskisi gibi değil. Bir zamanlar kahkahaların yankılandığı o dar aralar, şimdi sessizliğin ağırlığını taşıyor. İnsanlar konuşuyor ama herkesin sesi içinde kalıyor. Çünkü bazı acılar yüksek sesle anlatılamaz; sadece hissedilir.
En zoru da alışmak değil mi? Eksik sandalyelere, boş kalan yataklara, bir daha açılmayacak kapılara… Zaman ilerliyor, evet. Ama bazı saatler var ki, hep o anın içinde asılı kalıyor. Bir annenin bekleyişinde, bir çocuğun sessiz bakışında, bir babanın suskunluğunda…
Deprem sadece toprağı sarsmadı; insanın içini de yerinden etti. Güven duygusu, en derin yerinden kırıldı. Artık herkes biraz daha temkinli, biraz daha yorgun. Ama yine de yaşamaya çalışıyorlar. Çünkü hayat, ne olursa olsun devam etmeyi biliyor.
Adıyaman’da bugün hâlâ umut aranıyor. Küçük bir tebessümde, bir yardım elinde, yeniden kurulan bir cümlede… Belki hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Ama insanlar, küllerinden doğmayı öğreniyor.
Ve belki de en çok bu yüzden…
Adıyaman sadece bir şehir değil artık;
Dayanmanın, kaybetmenin ve yeniden ayağa kalkmanın adı oldu.