HASRET TRENİ

Kemal Yıldırım 

Gece, rayların içine saklar ömrün yarasını,

Demirden bir iç çekiş gibi uzar uzaklara.

Her istasyonda yarım kalmış bir bakış,

Her düdükte boğulur içimdeki sessizlik.

Giden, ardında yalnız gölgesini bırakır,

Kalan, gölgesine bile sarılamaz.

Zaman, pas tutmuş bir lokomotif gibi

Sürükler kalbi, çivileri gevşemiş hayallere.

Pencereye düşen ay ışığı,

Bir mendil gibi sallanır,

Ve ben, camın buğusunda

Adını yazmaya utanırım.

Hasret treni, içimde hiç durmayan seferdir,

Ne varışını görürüm ne dönüşünü.

Sadece bilirim;

Her ray, kalbimin ince bir damarına basar.

Ve ben,

Her düdüğünde biraz daha eksilirim,

Biraz daha uzaklaşırım senden,

Biraz daha yaklaşırım kendime.