MEĞER BEN ÖLMÜŞÜM HABERİM YOK

Meryem Güngör

Öyle soğuktu ki hava,
Sımsıkı kapatmıştım gözlerimi.
Bedenimin sol tarafı bir boşluktu.
Bilmediğim sesler vardı; neresiydi burası?
Soğuk, dar bir şey tenimi sarıyordu;
Sanki vücudumu tutsak etmişti dar bir kumaş.
Islak, soğuk toprak kokusu her yerdeydi.
Fısıltılar vardı etrafta, daha önce duymadığım.
Bir karınca sesi vardı, daha önce işitmediğim…
Bir ses duydum: annemin ağladığını,
Avazı çıktığı kadar bağırdığını.
Bir ses daha duydum; babamın feryadını, gözyaşlarını.
Sımsıkı kapattığım gözlerim sözümü dinlemeden açıldı.
Babam daha da çok bağırdı: “Daha çok erkendi!”
Sesler yok olup gitti sol tarafımdaki boşlukla beraber.
İşte o zaman anlamıştım:
Meğer ben ölmüşüm haberim yok.