
Semih Selcik
Ben tavanarasındayım, sevgilim,
Seni özlüyorum anılarımızın tozunu alıyorum..
Eskimiş olup olmadığını sorguluyorum;
Yeniden yeşerir mi kurumuş çiçekler, idrak edemiyorum.
Ne hâlet-i ruhiyedeyim? Bilmiyorum, nefes alamıyorum!
Nasıl ayaklanacağım? Bir ümit bekliyorum.
Neden şimdi birbirimize meçhulüz? Hayret ediyorum!
Niçin diye izini sürmekten, kendimi yiyip bitiriyorum.
Bu defterin sahifelerinde nefes almaya çalışıyorum,
“Bu kadar mıydı sevgimiz?” diye düşünüp daralıyorum.
Bunca şeyden sonra, inan; yine sana yeniliyorum!
Buram buram iz yapmış ıtrın geliyor burnuma, yine sana mağlup oluyorum.
Ben tavanarasındayım, sevgilim, hâlâ seni bekliyorum;
Ben evinin önündeyim, sevgilim, senden geçemiyorum…
Eskimiş olup olmadığını sorguluyorum;
Yeniden yeşerir diye çiçekler, acıyla bekliyorum…