“Gecenin en sessiz saatinde geçtim Galata’dan, Adımlarım taşlara da zamana da çarpıyordu. Bir martı kanat çırptı içimde, ben sustum, o hâlâ çırpınıyordu… Sokak lambaları sarkıyordu gökyüzünden, Kimi eski, kimi kırık dökük… Bir köşebaşında kendime rastladım, Gözlerim buğulu, ellerim cebimdeydi. Beyoğlu yorgundu, Kadıköy dargın, Üsküdar sessizliğe durmuştu, Sanki herkes birini bekliyordu,...