enflasyonemeklilikötvdövizakpchpmhp
Adana
Adıyaman
Afyon
Ağrı
Aksaray
Amasya
Ankara
Antalya
Ardahan
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bartın
Batman
Bayburt
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Düzce
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Iğdır
Isparta
İstanbul
İzmir
K.Maraş
Karabük
Karaman
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırıkkale
Kırklareli
Kırşehir
Kilis
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Mardin
Mersin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Osmaniye
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Şanlıurfa
Şırnak
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Uşak
Van
Yalova
Yozgat
Zonguldak
EDEBİYAT
Hayat bazen insanın önüne iki pencere açar. Biri geçmişe, kaybolmuş seslere, eski şehirlerin taş kokusuna; diğeri zamana, hastane koridorlarının sessizliğine, monitörlerin tek düze ışığına. Son günlerde ben tam o iki pencerenin arasında oturdum, hem ruhumla hem bedenimle. Bir yanım eski defterlerin sayfalarına dokunuyor, Göktürk harflerini çözmeye çalışıyor, geçmişin hafif rüzgarını...
Erkek-kadın duygusal ilişkilerde ve dostluklarda manevi anlamda karşılıksız, beklentisiz sevebilir miyiz? Beklenti halinde olmak koşullu sevmek midir? Evet veya hayır. Herkese göre değişir. Aşkta beklenti olmaz diye düşünenleri duyar gibiyim. Bana göre, ikili erkek kadın ilişkilerinde aksine daha da belirgin manevi beklentiler ve emek söz konusu olabilir. Bu gayet doğaldır...
ŞEHİTLİK– Bu kelimenin içinde hem onur, hem acı, hem de sınırsız bir anlam gizlidir.ŞEHİTLİK– bir insanın en derin sevgisinin ve sorumluluğunun adı, bir milletin geleceğine yaptığı en değerli yatırımdır.ŞEHİTLİK– yalnız bir fedakârlık değil, insanın kalbinde taşıdığı en derin sevgi ve sorumluluktur.ŞEHİTLİK-bir milletin yaşama ve var olma hakkının en güçlü ifadesidir.ŞEHİT...
Sokağın başındaki ulu dut ağacı, yazın kızıl karışımı mor yemişleri olgunlaştıkça ağırlaşır, geniş, yemyeşil yapraklı dalları kaldırıma serin, hareketli bir gölge halısı dökerdi. Mahallenin cıvıl cıvıl çocukları, o gölgenin altında renkli cam misketleri dizer, çıtırtılı iplerle atlar, cevizden topaçları çevirir; okuldan dönenler kitaplarını buz gibi taşlara dizlerine koyup ödev yetiştirirdi....
Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi, Eğitimde Psikolojik Hizmetler Bölümü’nde öğrenim gördüğüm 1980’li yıllar.Okuru olduğum Cumhuriyet Gazetesinin iç sayfasında, bir resim kursu ilanını farkettim. “Kayıhan Keskinok Atölyesi Resim Kursu başlıyor” gibi bir duyuruydu.Resim yapmak, ilkokuldan berivazgeçemediğim bir tutkuydu. Bu ilanı görünce, çok sevdiğim resim yapmayı kursa giderek geliştirmeyi düşündüm. İlkokuldan beri,...
Öncelikle yaşam koçu / kişisel gelişimci / İK veya bu konularda herhangi bir akademik uzmanlığımın olmadığını, ifade ettiklerimin naçizane kendi fikirlerim olduğunu belirtmek isterim. *** *** *** Hayallerin, hedeflerden çok yukarıda ya da hedeflerin, hayallerden çok aşağıda olmaması gerekir; birbirine paralel veya yakın olmalıdır zira başarının anahtarı da budur. Ne...
Şiir, insanlığın en eski sanatlarından biridir; yalnızca bir edebî tür değil, aynı zamanda varlıkla kurulan en derin ilişkilerden biridir. Kelimelerle inşa edilen bu yapı, düz yazının ötesinde, anlamı çağrışımlarla büyüten, duyguyu yoğunlaştıran ve insanın ruhunu dile getiren bir sanat formudur. Felsefi açıdan şiir, insanın varoluş karşısındaki hayretiyle başlar. Platon şairi,...
Bir zamanlar anılar, sandıkların diplerine saklanırdı. Sararmış fotoğraf albümlerinin sayfalarında sessizce bekler, sadece dost sohbetlerinde dillendirilirdi. Komşu kapısı çalınmadan yapılan sürpriz ziyaretler, el yazısıyla yazılmış mektuplar, telefonda söylenen “ararım seni” sözü… Hepsi kendine has bir samimiyet taşırdı. Mahremiyet, insanın en derin sırlarını sakladığı bir hazine sandığıydı. O sandığın kapağını ise...
Salt nefes alabilmenin öneminin yanı sıra, bir de ‘yaşadığını hissettiğin’ için derin bir nefes alabilmek her şeye bedel olmalı. Herkese göre değişmekle birlikte ve yaşamaktan ne anladığımıza bağlı olarak farklılık gösterse de sevebildiğimiz, gezebildiğimiz, gülebildiğimiz kadar hayatın içinde varız. Bununla birlikte, bu hayatı tam anlamıyla yaşamış olduğunu söyleyen biri varsa...
Bir zamanlar avuçlarımda,adının sıcaklığı vardı.Gözlerin,en sevdiğim şiirin en güzel dizesiydi.Şimdi yokluğun,içimde büyüyen bir sızı;sanki kayıp bir şehrinson yankısı… İki ayrı şehirde,aynı geceye uyanırız.Sen orada bensiz,ben burada sensiz yanarız.Adı ayrılık bunun;sonu hiç kavuşamamak…Bile bile aynı aşkta,ayrı ayrı kanamak. Masada duran resmin,gülüşün çoktan solmuş.Söylenmemiş sözlerboğazımda bir düğüm olmuş.Başka kollarda avunmak,başka gözlerde kaybolmak…Senden...
Lisenin ilk yılıydı. Kanın deli gibi kaynadığı, damarlarda bir türkünün coşkuyla aktığı, insanın kendisine “delikanlı” dendiğini ilk kez ciddiye aldığı o günler… Bulunduğu kasabadan, tanıdık sokaklardan, güvenli evinden uzakta, büyük şehrin kalabalığına atılmıştı. Yatılı okul, yeni bir hayatın başlangıcıydı. Ancak bu yeni hayat, içine bir yabancılık, bir sıkılganlık tohumu ekmişti....